กู้เนี่ยนพูดตามตรงว่า "อืม ถ้าแยกกันไม่ได้จริง ๆ เราก็จะซื้อที่ดินสำหรับปลูกบ้านสักแปลง"
ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
คุณยายต่างถามอีกว่า "กู้เนี่ยน เธอกับฟู่จิ่งเฉินทำไมถึงแยกบ้านกับบ้านแก่ฟู่ล่ะ? โดนพวกนั้นไล่ออกมารึเปล่า?"
กู้เนี่ยนเหลือบมองฟู่จิ่งเฉินแวบหนึ่ง ไม่ได้ปิดบังอะไร เล่าสาเหตุการแยกบ้านให้ฟังคร่าว ๆ
คุณยายต่างฟังแล้วก็โกรธทันที "นี่มันเกินไปแล้วจริง ๆ วีรบุรุษของชาติจะปล่อยให้พวกมันเหยียดหยามแบบนี้ได้ยังไง!"
ส่วนไป๋เหวินจิ้งก็พูดว่า "สหายกู้ ฉันทำงานที่สำนักงานเขตในเมือง เธอดูสิว่าจะให้ฉันช่วยไกล่เกลี่ยให้มั้ย?"
กู้เนี่ยนรีบโบกมือ "ขอบคุณสหายไป๋สำหรับน้ำใจนะคะ ตอนนี้กองก็ไกล่เกลี่ยเสร็จแล้ว ถ้าหลังจากนี้จำเป็นต้องช่วยจริง ๆ ฉันจะขอรบกวนคุณแน่นอนค่ะ"
ไป๋เหวินจิ้งเข้าใจแล้ว
หัวหน้าหน่วยใหญ่ของกองธงแดงจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว เธอก็ไม่สะดวกจะเข้าไปยุ่งด้วยจริง ๆ เธอทำงานคลุกคลีกับชาวบ้านมานาน มารยาททางสังคมแบบนี้จะมีไม่รู้ได้ยังไง
คุณยายต่างก็เข้าใจ "เอาล่ะ เรื่องแยกบ้านพวกเราจะไม่ยุ่งด้วย แต่เรื่องที่ดินสำหรับปลูกบ้านนะ เธอไม่ต้องไปหาหัวหน้าหน่วยใหญ่ รอให้หัวหน้าหน่วยใหญ่มาหาเธอเอง อย่าเกินสามวัน"
ที่ดินสำหรับปลูกบ้านแค่แปลงเดียว กู้เนี่ยนไม่อยากติดค้างบุญคุณใคร
แต่เห็นสีหน้าคุณยายต่างที่เหมือนอยากร่วมเป็นร่วมตายด้วย ไม่ยอมให้วีรบุรุษของชาติถูกทำให้ขายหน้าเลย พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าวันนี้เป็นวีรบุรุษของชาติคนอื่นที่ถูกทำแบบนี้ เธอก็ช่วยทั้งนั้น
เป็นคนใจถึงไม่เสแสร้งจริง ๆ
กู้เนี่ยนได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ