ได้ยินกู้เนี่ยนเรียกเขาแบบนี้ ฟู่จิ่งเฉินลูกกระเดือกก็กระตุก "เนี่ยนเนี่ยน..."
ซ่งเจาหนิงหันไปเห็นเป็นกู้เนี่ยนก็ตกใจเล็กน้อย "สหายกู้ คุณ...เป็นหลานสาวของจิ่งเฉินหรือ?"
ถึงฟู่จิ่งเฉินจะอายุไม่มาก แต่ก็ไม่แปลกเลยที่คนรุ่นเดียวกันจะมีหลานสาวโตแล้ว เธอไม่สงสัยเลยสักนิด
กู้เนี่ยนก็ตกใจเช่นกัน "สหายซ่ง เพื่อนที่คุณพูดถึงคือ...อา...อาสามฟู่หรือ?"
ซ่งเจาหนิงไม่คิดอะไร หัวเราะเบา ๆ "ไม่นึกเลยว่าเราจะมีวาสนาต่อกันแบบนี้ ใช่แล้ว เพื่อนที่ฉันพูดถึงก็คือจิ่งเฉินไง ไม่คิดเลยว่าสหายกู้จะเป็นหลานสาวคนโตของจิ่งเฉิน ฉันไม่เกรงใจคุณแล้วนะ ขาของจิ่งเฉินเป็นปมในใจฉันมาตลอด สหายกู้ฝีมือการแพทย์ยอดเยี่ยม รบกวนช่วยดูให้เขาหน่อยเถอะ"
ฟังซ่งเจาหนิงเรียก "จิ่งเฉิน" อย่างสนิทสนมไม่หยุดปาก รอยยิ้มบนหน้ากู้เนี่ยนก็หยุดชะงัก เธอหันไปมองฟู่จิ่งเฉิน ยิ้มเจื่อน ๆ พูดว่า
"อาสามฟู่กับสหายซ่งเป็นเพื่อนกันหรือ? ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินคุณเอ่ยถึงเลย?"
เห็นท่าทางของกู้เนี่ยน ฟู่จิ่งเฉินรีบอธิบาย "เนี่ยนเนี่ยน ผู้กองซ่งเป็นเพื่อนร่วมรบของฉัน"
"เพื่อนร่วมรบด้วย โอ้โห สนิทกันกว่าเดิมอีก" กู้เนี่ยนเบะปาก จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์
ซ่งเจาหนิงมองฟู่จิ่งเฉิน เห็นฟู่จิ่งเฉินมองกู้เนี่ยนตลอด เธอรีบหัวเราะเบา ๆ "เพื่อนร่วมรบแม้จะรักกันถึงตายแทนกันได้ แต่ก็เทียบกับสายสัมพันธ์ครอบครัวระหว่างสหายกู้กับจิ่งเฉินไม่ได้หรอก ขอให้คุณช่วยดูให้จิ่งเฉินหน่อยเถอะ"
วันนี้เป็นวันที่กู้เนี่ยนต้องเบิกตากว้างจริง ๆ