“ให้สหายซ่งได้หัวเราะแล้ว ฟู่จิ่งเฉินปกติชอบมาหยอกเย้ากับฉัน ฉันเลยถือโอกาสเอาคืนสักครั้ง” กู้เนี่ยนอธิบายพลางหัวเราะ แล้วถามต่อ “สหายซ่ง เรื่องอาหารการกินไม่มีข้อห้ามอะไรใช่ไหม?”
ซ่งเจาหนิงกลับยังตั้งสติไม่กลับมา เธอจมอยู่ในความคิดของตัวเอง
คนที่นอนอยู่ข้างในนั่นคือฟู่จิ่งเฉินจริง ๆ หรือ?
ปกติเขาไม่ใช่คนเย็นชาและเก็บตัวหรอกหรือ?
หยอกเย้า? คำ ๆ นี้ของกู้เนี่ยน มันเข้ากับเขาไหม?
ดูเหมือนจะเข้าแล้ว เขาไม่อยากอยู่เงียบ ๆ กลับคิดถึงแต่เนี่ยนเนี่ยน
ฟู่จิ่งเฉินถึงกับพูดจาต่อหน้าเธอให้ได้ยินคำที่ทำเอาหน้าแดงหูแดงแบบนี้เลย
เพิ่งผ่านไปแค่ห้าเดือน นิสัยของเขาก็เปลี่ยนไปฉับไวขนาดนี้แล้วหรือ?
เธอถึงกับสงสัยว่า “สหายกู้ คุณกับจิ่งเฉินเป็น... สามีภรรยากันจริง ๆ หรือ?”
“ของแท้ไม่สลับสับเปลี่ยน คนในกองธงแดงรู้กันทั้งนั้น”
กู้เนี่ยนมองท่าทางเหม่อลอยของซ่งเจาหนิง ใจเธอกระตุกวาบหนึ่ง หรือว่าซ่งเจาหนิงคนนี้ก็ชอบฟู่จิ่งเฉิน?
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าไอ้คนขาลีมันมีอะไรให้ชอบ
คนพวกนี้ตาบอดกันหมดหรือไง?
แค่หน้าตาดีใช้กินได้รึไง?!
ในใจเธอเริ่มสับฟู่จิ่งเฉินเป็นชิ้น ๆ ขนาดขากะเผลกยังฮิตอย่างนี้ รอให้ขาหายดี กลับไปเป็นทหารเก่งกาจสง่างามเมื่อไหร่ ไม่รู้จะเอาดอกไม้งามแย่ ๆ มาให้เธอสักกี่รอบ
บ้าที่สุด!
เธออยู่ตรงนี้กัดฟันกรอด ๆ ซ่งเจาหนิงยังคงสงสัยต่อ
“ฉันจำได้ว่าคู่หมั้นของจิ่งเฉินน่าจะชื่อกู้... จื่อจวิน? เปลี่ยนเป็นสหายกู้คุณได้ยังไง?”
ตอนแรกซ่งเจาหนิงกับฟู่จิ่งเฉินไม่ได้อยู่หน่วยเดียวกัน บังเอิญมีโอกาสหนึ่งเธอได้เจอฟู่จิ่งเฉิน สบตาครั้งแรกก็รู้สึกว่าเขางามราวกับเทพ หลงรักเขาอย่างสุดซึ้ง