โดยเฉพาะเมื่อเห็นกล่องไม้ขีดที่วางกองอยู่บนโต๊ะ อารมณ์ที่อัดอั้นในอกของซ่งเจาหนิงก็ระเบิดออกมาในที่สุด
“นาย......มาทำอะไรแบบนี้ได้ยังไง?!
จิ่งเฉิน นายเคยเป็นราชานักรบที่เก่งที่สุดในเขตทหารของเรา! เป็นเจ้าของสถิติการฝึกทั้งหมดในเขต นายมีมือที่สามารถยิงเป้าหมายได้ในระยะ 1,500 เมตร มีมือที่สามารถถอดอุปกรณ์ที่ซับซ้อนที่สุดได้ใน 30 วินาที......
นายทำได้ยังไง......ทำได้ยังไงที่ใช้มือแบบนี้มาทากาวกล่องไม้ขีดไม่กี่กล่อง แลกกับเงินกระจุกกระจิกพวกนี้?
นายขาดเงินเหรอ? ฉันมีนะ ฉันมี......นี่ ให้นายทั้งหมดเลย......”
ซ่งเจาหนิงล้วงเงินทั้งหมดในกระเป๋าออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วยัดใส่มือของฟู่จิ่งเฉินอย่างร้อนรน
เธอทนเห็นฟู่จิ่งเฉินทำร้ายตัวเองแบบนี้ไม่ได้จริง ๆ
เขาคือฟู่จิ่งเฉินนะ เป็นผู้กองฟู่ที่อายุน้อยที่สุดในเขตทหารทั้งหมดนะ
น้ำตาของเธอไหลทะลักออกมาในที่สุด
“ขอโทษนะ ฉันมาช้าไป......
ฉันคิดถึงนายตลอดเวลา แต่ตอนนั้นฉันก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน หน้าของฉันยังไม่หายดีเลย......”
ซ่งเจาหนิงย่อตัวลง เงยหน้าให้ฟู่จิ่งเฉินดูแผลบนใบหน้าของเธอ
เธอตัดสินใจแล้วว่าจะพาฟู่จิ่งเฉินไปรักษาที่ในเมือง ต่อให้ต้องใช้เวลาทั้งชีวิต เธอก็จะไม่ยอมแพ้
ดังนั้น เธอจะไม่ปิดบังอีกต่อไป เธอให้ฟู่จิ่งเฉินดูรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเธออย่างเปิดเผย
ฟู่จิ่งเฉินจึงได้เห็นรอยแผลเป็นบนแก้มซ้ายของซ่งเจาหนิง แววตาของเขาแวบผ่านความเศร้า แต่เพียงชั่วครู่ก็ปล่อยวาง