ได้ยินดังนั้น แม่ตระกูลฟู่ที่กำลังบ่นด่าอยู่ก็รีบพุ่งเข้าไปทันที
แต่เพราะลู่เหวินยืนอยู่ตรงประตูห้อง แม่ตระกูลฟู่จึงไม่เร็วกว่าอู๋ซิ่วหลาน
อู๋ซิ่วหลานมือไวตาไวคว้าถาดข้าวมา แล้ว "ปัง" ปิดประตูห้องทันที
ทำเอาแม่ตระกูลฟู่เคาะประตู "ปังๆ" อยู่ข้างนอกด้วยความโมโห: "อู๋ซิ่วหลาน แกนี่มันพวกขี้ข้าทรยศ คิดแง่ลบใส่ข้าไม่เว้นแต่ละวันเลยใช่ไหม? เดี๋ยวข้าจะตีแกให้ร้องไห้หาพ่อหาแม่ เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้"
อู๋ซิ่วหลานเองก็หวั่นใจแม่ตระกูลฟู่: "แม่ ข้าน่ะแยกบ้านกันนานแล้วนะ แม่มาร้องหาเหตุผลแบบนี้ ข้าจะไปบอกหัวหน้าหน่วยใหญ่ แม่มีประวัติอยู่แล้ว ดูสิหัวหน้าหน่วยใหญ่จะลงโทษแม่หนักกว่าเดิมไหม!"
เห็นแม่ตระกูลฟู่กับครอบครัวใหญ่กัดกันเอง ลู่เหวินก็ผิวปากจากไป
กลับบ้านกินเนื้อดีกว่า
แกร้องเรียนฉัน? แม่ผัวที่ไหนเขาใช้แผนร้ายกับแม่ผัวตัวเองแบบแกนี่ แกเป็นพวกขี้ข้าทรยศแบบนี้ถ้าเป็นสมัยโบราณน่ะคงโดนเอาใส่กรงถ่วงน้ำตายไปแล้ว
ได้ยินเสียงแม่ด่ามาจากข้างนอก ฟู่จิ่งเฟิงก็ทำหน้าดำ
"ซิ่วหลาน แกเลิกตามต้อยกู้เนี่ยนได้แล้ว ผู้หญิงคนนั้นไม่หวังดีหรอก นางกำลังยุให้เรากับพ่อแม่แตกร้าวกัน อาหารแค่นิดหน่อยก็ซื้อแก..."
แต่พูดไม่ทันจบ พอมองไปที่ซี่โครงหมูชิ้นโตๆ ในชาม เขาก็น้ำลายไหลด้วยความหิวเป็นธรรมดา
อู๋ซิ่วหลานย้อนถามว่า: "นี่เรียกอาหารนิดหน่อยหรอ? คราวก่อนก็โอวัลติน คราวนี้ก็ซี่โครงหมู แถมยังมีเนื้อแกะอีก ฉันว่านี่กู้เนี่ยนกำลังทดสอบพวกเราอยู่นะ"
"ทดสอบ?"
อู๋ซิ่วหลานพยักหน้า: "แกว่าเธอไม่ต้องให้อะไรเลยก็ได้ แล้วทำไมเธอยังให้ทุกครั้งล่ะ?"