ฟู่อานหย่าและฟู่อานซานยังจำเรื่องที่กู้เนี่ยนเอาก้อนอิฐฟาดฟู่อานเล่อได้ พอได้ยินเสียงกู้เนี่ยนที่ดังราวกับฟ้าผ่า ทั้งคู่ก็สะดุ้ง รีบปล่อยขาเกิงฉางชิง วิ่งไปหลบหลังฟู่จิ่งเหิงทันที
แม่ตระกูลฟู่เองก็ยังฝังใจ แต่เชื่อแน่ว่ากู้เนี่ยนไม่กล้าฟาดเธอต่อหน้าผู้นำเขตทหารและชาวบ้านมากมายขนาดนี้
เธอกอดขาเกิงฉางชิงไว้ พร้อมเชิดคอพูดว่า “อีนี่มันยุให้สามลูกฉันแยกบ้านไป อัปรีย์แบบนี้กล้าฟาดฉันเหรอ? แกกล้าฟาด ฉันก็แจ้งตำรวจหนุ่ม ให้ตำรวจจับแกเข้าคุก”
กู้เนี่ยนหัวเราะเย็นชา “คุณมารบกวนทหาร ฉันทำไปเพื่อความถูกต้อง ดูสิว่าฉันจะกล้าไหม? ถ้าคุณกล้าหนีคุณก็เป็นหลานสาว!”
พูดพลางก็ยกอิฐในมือสูงแล้วฟาดลงไปที่แม่ตระกูลฟู่
เห็นกู้เนี่ยนทำท่าไม่กลัวอะไรอีกแล้ว นังสารเลวนี่กล้าฟาดจริง ๆ แม่ตระกูลฟู่ตกใจสะดุ้งเฮือก รีบลุกขึ้น
แต่กู้เนี่ยนจะให้เธอหนีง่าย ๆ ได้ยังไง ยกอิฐไล่ตาม “เถียนเสี่ยวเฉ่ายกพวกมาที่บ้านฉัน จะมารังแกฉันกับฟู่จิ่งเฉินอีกแล้ว อ๊าก! ฉันถูกเถียนเสี่ยวเฉ่ายั่วจนบ้าอีกแล้ว ฉันบ้าแล้ว ฉันจะฆ่าคน!”
เห็นเธอคอบิด ตาโตเบิกกว้าง ทำท่าไม่ปกติ ทำเอาแม่ตระกูลฟู่ตกใจร้องลั่น รีบวิ่งออกไปข้างนอก
ฟู่จิ่งเฉินกับเกิงฉางชิงเป็นทหาร หน้าที่ปกป้องบ้านเมืองถนัดอยู่แล้ว
แต่การรับมือกับพวกตัวแสบมือเปล่าพวกนี้ ยังต้องพึ่งกู้เนี่ยน
กู้เนี่ยนไล่ตามไปถึงหน้าประตู เห็นฟู่จิ่งเหิงยังยืนอยู่ในบ้านเธอ เธอคอบิด ยิ้มอย่างอารมณ์ดีถาม “คุณยังไม่ไปอีก?”
ดูท่าทางกู้เนี่ยน ฟู่จิ่งเหิงถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ “......ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ”