เกิงฉางชิงบอกฟู่จิ่งเฉินว่าจะไปทำธุระที่เซี่ยงไฮ้ ฟู่จิ่งเฉินต้องบอกกู้เนี่ยนแน่นอน
ดังนั้น เมื่อเห็นถุงสองใบที่แบ่งแยกอย่างชัดเจน เกิงฉางชิงจึงถามเช่นนั้น
กู้เนี่ยนยิ้มอธิบาย "อา นี่ถุงเสบียงเตรียมไว้ให้ระหว่างทางค่ะ มีซอสเนื้อ ปลาทองเล็กทอดกรอบ ไม่ต้องอุ่นนะคะ เปิดกินกับขนมปังได้เลย ส่วนแอปเปิ้ลพวกนี้ก็อย่าลืมกินนะคะ บำรุงปอดด้วย ฉันยังใส่ยาทาแผลฟกช้ำกับยาหัวใจหนึ่งขวดไว้ให้ฉุกเฉินด้วย
อีกถุงหนึ่ง ฉันได้ยินฟู่จิ่งเฉินบอกว่าคุณจะไปเยี่ยมพ่อบุญธรรม ฉันเลยถือวิสาสะเตรียมให้ท่าน เป็นไส้กรอกกับหมูรมควัน เก็บได้นาน คิดว่าท่านอายุมากแล้ว ฉันก็เลยใส่ยาหัวใจสำรองไว้หนึ่งขวดด้วย"
ไม่ได้เอ่ยถึงพ่อแม่เดิมของตัวเองเลย แต่เกิงฉางชิงจะไม่รู้สึกได้อย่างไร
เขามองไปที่ฟู่จิ่งเฉิน
ฟู่จิ่งเฉินพูดเบา ๆ "อา เนี่ยนเนี่ยนถูกพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอบังคับให้มาแต่งกับผมแทนกู้จื่อจวิน"
พูดจบก็มองกู้เนี่ยนแวบหนึ่ง แล้วเสริมอย่างหน้าด้าน "ถึงเนี่ยนเนี่ยนจะถูกบังคับมา แต่พอเห็นผม เธอก็ใจเต้นรักแรกพบ ขาดผมไม่ได้แล้ว"
เกิงฉางชิงไม่เคยเห็นฟู่จิ่งเฉินหวานแหววขนาดนี้ เขากระตุกมุมปาก ผลักฟู่จิ่งเฉินออกไปข้างหนึ่ง แล้วพูดกับกู้เนี่ยนด้วยสีหน้าจริงจัง
"เด็กดี ลำบากเธอแล้ว อาเข้าใจแล้ว"
กู้เนี่ยนยิ้มตอบ "ไม่ลำบากเลยค่ะ ถ้าไม่มีเรื่องนี้ ฉันก็คงไม่ได้เจอฟู่จิ่งเฉินที่ดีขนาดนี้ อา ฉันกับฟู่จิ่งเฉินจะรอให้คุณมาดื่มเหล้างานแต่งของเรานะคะ"
เห็นกู้เนี่ยนมีแต่ฟู่จิ่งเฉินเต็มตา เกิงฉางชิงไม่รู้สึกว่ามันหวานเลี่ยนเลย กลับรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย