ฟู่จิ่งเฉินประคองกู้เนี่ยน แล้วผลักเธอเข้าไปหลังม่านทันที เร็วขนาดที่ลู่เหวินยังมองไม่ทันชัดว่าเป็นใคร
“เธอมาได้ยังไง”
ลู่เหวิน: “!!!”เขามันส่วนเกินชัดๆ!!!
เห็นริมฝีปากแตกของฟู่จิ่งเฉิน ลู่เหวินก็ส่งเสียง“อู้ว”ทีนึง ถึงตอบกลับมา: “เพิ่งเลิกงานแวะมาดูแกหน่อย”
ฟู่จิ่งเฉินขมวดคิ้ว: “นี่จะตีหนึ่งแล้วนะ”
กู้เนี่ยนที่อยู่หลังม่านก็อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว: “นี่มันจะตีหนึ่งแล้วเหรอ”
แค่สระผม ดูคนป่วยครึ่งคน จูบกันแป๊บนึง นี่เช้าหมดแล้วเหรอ
เห็นริมฝีปากแตกของกู้เนี่ยนด้วย ลู่เหวินก็คิดว่าสองคนนี้ทั้งวันไม่ทำเรื่องเป็นเรื่อง เอาแต่กอดกันแทะ
ทั้งกลัวเพื่อนรักอยู่ไม่ดี ทั้งกลัวเพื่อนรักได้ดี จู่ๆเขาก็ยกแขนขึ้น มองนาฬิกาบนข้อมือ แล้วพูดว่า: “นี่มันจะตีหนึ่งสิบห้าแล้วนะ นาฬิกาเรือนนี้ของเมียผมเอง รุ่นผู้หญิง เมียผมไม่อยากให้ใส่แต่ผมก็ต้องใส่ บอกว่าตอนนี้ฉันเป็นกรรมกรในเมือง จะไม่มีนาฬิกาดูเวลาได้ยังไง”
ดูท่าทางจงใจอวดนั่น ฟู่จิ่งเฉินมุมปากกระตุก ต่อมาเขาก็ยกแขนขึ้นบ้าง ดูนาฬิกาแล้วพูดว่า: “ตีหนึ่งสิบห้าจริงๆด้วย นี่นาฬิกาผู้ชายที่เนี่ยนเนี่ยนให้ผมโดยเฉพาะ”
กู้เนี่ยนมุมปากกระตุก สองคนนี่มันเด็กเนอสเซอรี่จริงๆ รับไม่ได้เลย
“พวกนายดูกันไป ฉันไปทำกับข้าวละ”
เธอรู้สึกว่าภาพลักษณ์เย็นชาของฟู่จิ่งเฉินพังเรียบร้อยแล้ว
พอคุณเนี่ยนออกไป ฟู่จิ่งเฉินก็วางแขนลง แล้วหันมาทำหน้าจริงจัง: “ลู่เหวิน วันไหนมีเวลาช่วยฉันทำราวเดี่ยวให้หน่อย”