วันรุ่งขึ้น พอไก่ขัน ฟู่จิ่งเฉินก็ลืมตาตื่น
เห็นกู้เนี่ยนครางอู้อี้อย่างไม่พอใจว่า "ตุ๋นมัน ตุ๋นมัน..."
ฟู่จิ่งเฉินรีบแตะไหล่เธอเบา ๆ "อืม ตุ๋นมัน..."
จนกระทั่งกู้เนี่ยนหลับลึกอีกครั้ง เขายังคงแตะเบา ๆ อีกครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ ใส่เสื้อผ้าอย่างระมัดระวัง ใช้กำลังแขนยันตัว แล้วสวมกางเกงตาม
ตลอดทั้งกระบวนการเบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้
พอใส่เสื้อผ้าเสร็จ เขาหย่อนขาทั้งสองลงจากเตียง แล้วแขนยันตัวขึ้น ก็ประทับบนเก้าอี้รถเข็นอย่างมั่นคง
ในครัวเกิดเสียงการเคลื่อนไหวเบา ๆ ขึ้นในไม่ช้า
ฟู่จิ่งเฉินเข็นเก้าอี้รถเข็น ต้มน้ำ ปรุงโจ๊ก ท่าทางเป็นระเบียบไม่ติดขัด
ตั้งแต่เขาลุกนั่งได้ มีเก้าอี้รถเข็น อาหารเช้าส่วนใหญ่ฟู่จิ่งเฉินเป็นคนทำ ไม่ใช่ว่ากู้เนี่ยนตั้งใจให้เขาทำ แต่ฟู่จิ่งเฉินเคยชินกับการตื่นเช้า และเขายินดีทำอาหารเช้าให้กู้เนี่ยน
ฟู่จิ่งเฉินต้มไข่สองฟองให้สุกก่อน ล้างหม้อต้มน้ำ แล้วใส่น้ำสะอาดอีกครั้ง จึงเริ่มปรุงโจ๊กข้าวฟ่าง
แต่ก่อนตอนทำอาหารที่บ้านแก่ฟู่ ไข่ล้างเสร็จก็ใส่ลงในหม้อโจ๊กต้มไปด้วยกันเลย แต่เขาเห็นกู้เนี่ยนไม่ทำแบบนี้ คิดว่ากู้เนี่ยนคงรังเกียจขี้ไก่ เขาจึงทำตามขั้นตอนของกู้เนี่ยน
น้ำเดือดใส่ข้าว ร้อนแล้วใส่หมั่นโถวแป้งขาวสามลูก ต้มอีกสิบนาที เขาก็งดไฟ ตักกิมจิที่กู้เนี่ยนหมักไว้ล่วงหน้าออกมาหนึ่งถ้วยเล็ก
อาหารเช้าก็เสร็จเรียบร้อย
ฟู่จิ่งเฉินมองไปทางห้องทิศตะวันออก เห็นไม่มีเสียงเคลื่อนไหว เขาจึงออกกำลังกายในสวน จริง ๆ แล้วก็แค่ทำกายบริหารยืดเส้นสายง่าย ๆ เขาคิดว่าสักวันจะให้ลู่เหวินช่วยทำบาร์เดี่ยว เขาจะได้ฝึกกำลังแขน