ฮั่วอี้ชวนและกู้ซูหรงมองไปที่กู้เนี่ยน สะดุ้งพร้อมกัน
ก็กลัวว่าสหายหญิงจะเป็นเพื่อนนักรบที่มาตามหาพวกเขา
มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขายังมีอะไรให้ช่วยเหลือได้อีก อย่าไปพาคนบริสุทธิ์ให้พลอยเดือดร้อนเลย
พวกเขาอยากช่วยกู้เนี่ยน แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
ใครพูดกับพวกเขา ใครก็จะถูกตีตราว่าเป็นพวกเดียวกับพวกเขา
กู้เนี่ยนรู้ว่ายุคนี้หนักหนาแค่ไหน จึงรีบแก้ตัวทันทีว่า “เถียนเสี่ยวเฉ่า เธออย่ามาป้ายสีฉัน คนรักของฉันเป็นทหารที่เคยทำเกียรติคุณชั้นหนึ่งให้ประเทศชาติ ครอบครัวฝั่งพ่อแม่ฉันก็มีพื้นเพดีสะอาด ตัวฉันเองช่วยตำรวจเมืองปราบคดีค้ามนุษย์ใหญ่ ช่วยเหลือครอบครัวนับไม่ถ้วน ได้รับการยกย่องวีรชนพลเมืองดีอย่างเป็นทางการจากกองบังคับการตำรวจเมือง หน่วยเองก็เคยจัดงานเชิดชูให้ฉันเพราะมีส่วนโดดเด่นในการหาปลาร่วมกัน ตอนนี้ฉันเป็นหมอเถื่อนในหมู่บ้าน ทำเรื่องบุญรักษาคน
จะบอกว่าความคิดฉันมีปัญหา? เธอจะลบหลู่เกียรติครอบครัวทหาร ลบหลู่คำชมเชยของตำรวจ หรือลบหลู่การตัดสินใจของหน่วยกัน?”
“ฉันกล้าลบหลู่ครอบครัวทหาร ตำรวจ การตัดสินใจของหน่วยได้ยังไง”
แม่ตระกูลฟู่ใจสั่นขึ้นมา ชั่วเวลาแค่แป๊บเดียว ยัยแพศยานั่นก็งัดเกียรติยศออกมาได้ตั้งเยอะตั้งแยะเชียว?
“เกียรติก็ส่วนเกียรติ แต่ความคิดของเธอต้องมี...”
แต่คำพูดแม่ตระกูลฟู่ยังไม่ทันจบ ก็ถูกกู้เนี่ยนเอ่ยเสียงทุ้มขัดไว้ “ความคิดของฉันผ่านการทดสอบขององค์กรได้ ตอนนี้ก็แค่ดูเธอขึ้นหน้าเท่านั้น เรื่องเธอจะทำร้ายใครไม่เกี่ยวกับฉัน! แต่การที่เธออยู่ที่นี่อย่างสุขสบายนั้นสิที่เกี่ยวกับฉัน เธอถูกหัวหน้าหน่วยใหญ่สั่งลงโทษให้มาทำงานหนักที่นี่ เธอควรทำงานไปพร้อมกับคนพวกนี้ แต่กลับตบตาหลีกงาน เอาแต่ชี้นิ้วสั่งงานเบา ๆ ใครให้อำนาจเธอ!”