กู้เนี่ยนรู้สึกว่าตัวเองขาดทุนหนัก ดูแลพระเอกมาตั้งนาน กลับไม่ใช่คนถูกกฎหมาย
เธอใช้สองมือบีบแก้มฟู่จิ่งเฉิน ทำหน้าบึ้งตึง: "ฟู่จิ่งเฉิน เธอไม่อยากไปจดทะเบียนสมรสกับฉันใช่ไหม"
ฟังเธอถามแบบนี้ ฟู่จิ่งเฉินรู้สึกหัวใจแทบกระเด็น เขาทำหน้าตื่นเต้นจับมือกู้เนี่ยนไว้: "เนี่ยนเนี่ยน เธออยากไปจดทะเบียนกับฉันเดี๋ยวนี้เลยเหรอ"
กู้เนี่ยนขมวดคิ้ว: "ไม่งั้นจะรอให้ขาเธอหายแล้วกลายเป็นของร้อนแล้วค่อยไปจดเรอะ!!"
พอคิดว่าฟู่จิ่งเฉินมีทั้งแสงจันทร์ในดวงใจคนเก่า แล้วยังมีแสงจันทร์ในดวงใจที่ตื่นขึ้นมาอีก เธอโมโหจนอ้าปากกัดเข้าที่หน้าอกของฟู่จิ่งเฉินทีหนึ่ง
ก้มมองจุดที่กู้เนี่ยนกัด ฟู่จิ่งเฉินรู้สึกเหมือนมีไฟพุ่งขึ้นมาในร่าง เขาสูดลมหายใจแรง: "เนี่ยนเนี่ยน นี่เธอจะเอาชีวิตฉันชัด ๆ~"
พูดจบก็ยกมือทั้งสองประคองหน้าเธอขึ้นแล้วประกบริมฝีปากเธอ จูบของฟู่จิ่งเฉินร้อนแรงและบ้าคลั่ง
กู้เนี่ยนเบิกตากว้าง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
......
"อือ......"
กู้เนี่ยนได้สติกลับมาในที่สุด
เธอใช้มือทั้งสองผลักฟู่จิ่งเฉินออกแรง ๆ พูดเสียงหายใจไม่ทัน: "ฟู่จิ่งเฉิน......เธอยังไม่ได้ตอบฉันเลย......"
ถึงแม้กู้เนี่ยนจะผลักฟู่จิ่งเฉินออกแรงมากแล้ว แต่มือของฟู่จิ่งเฉินเหมือนถูกเชื่อมติดไว้ที่เอวเธอ ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
ในดวงตาเขาเหมือนมีเปลวไฟลุกโชน เผากู้เนี่ยนจนไม่มีทางหนี