ลู่หมิงเป็นชายหนุ่มพูดน้อย มีเพียงสีหน้าซาบซึ้งกล่าวว่า "น้องสะใภ้ ต่อไปมีเรื่องอะไรก็สั่งได้เลยนะ!"
หนานซูหมิงไม่อยากแบ่งโสมแม่ลูกของกู้เนี่ยน แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเสแสร้งแบบนั้น
ทั้งสองไปเรียกคนอื่นมาช่วย
หมูป่าตัวใหญ่เกินไป ลำพังพวกเขาคงไม่แบกไปเปล่า ๆ แล้ว ให้คนอื่นมาช่วยหาม
เมื่อฟู่เจ้าคุนและคนอื่น ๆ เห็นหมูป่ามากมายขนาดนี้ ต่างตกตะลึง
"บ้าเอ๊ย หมูป่าเพียบเลย! พวกนายทำได้ยังไง?"
ทุกคนฮือฮาขึ้นมาทันที อาสาเข้ามาช่วยหามหมูป่า
ให้ตายสิ หนักจริง ๆ ด้วย!
แบบนี้แต่ละครัวเรือนต้องได้แบ่งชิ้นใหญ่แน่!
เมื่อหัวหน้าหน่วยใหญ่มาถึงเห็นพวกเขาแบกหมูป่าตัวใหญ่ ก็ทั้งดีใจทั้งโมโห เข้าไปถีบฟู่เจ้าคุนหนึ่งที "ไอ้ตัวแสบ แอบเข้าป่าไปล่าสัตว์อีกแล้วนะ!"
ฟู่เจ้าคุนทำหน้างอ "ไม่ใช่ผมนะครับ เป็นลูกชายคนรองของพี่ป๋อ ลู่เจียง..."
หัวหน้าหน่วยใหญ่หันไปถีบลู่เจียงบ้าง "ข้า (หมายถึง พ่อเรา) ตอนไปกำชับแล้วกำชับอีกว่าอย่าเข้าป่า อย่าเข้าป่า ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำไง?"
ตอนนี้ในหัวลู่เจียงเต็มไปด้วยความยินดีเรื่องโสมแม่ลูก ไม่ได้โกรธเลย กลับยิ้มแป้นพูดว่า "พ่อ พวกเราไม่ได้บาดเจ็บนะครับ นี่เป็นกับดักที่กู้เนี่ยนทำไว้ตั้งหลายวันก่อน พวกเราแค่ไปดูแวบเดียว แล้วพ่อนี่ ถามหน่อย เห็นหมูป่าเยอะแยะขนาดนี้ดีใจไหม?"
หัวหน้าหน่วยใหญ่ก็ดีใจอยู่แล้ว ตอนขายจระเข้ใหญ่ได้เงินก็ดีใจแล้ว ตอนนี้เห็นหมูป่ามากมายอีกยิ่งดีใจสุด ๆ
แต่ก็ต้องตักเตือนกันบ้าง
หมูป่าถึงจะสำคัญ แต่ถ้าต้องเสียคนไป ก็ไม่คุ้มเอาเสียเลย
"ดีใจก็จริง แต่ห้ามมีครั้งต่อไป!"