“แม่เจ้า จับหมูป่าได้ตัวเบ้อเริ่มเลย!”
ลู่อู่มองหมูป่าสีดำร่างกำยำนอนอยู่ใต้หลุม ลิ้นพันกันนิดหน่อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหมูป่าตัวใหญ่
ลู่เจียงเคยเห็นบ้าง แต่เป็นของหน่วยอื่นที่จับได้ วันนี้หน่วยของพวกเขาก็จับได้สักตัว
“ใต้หมูป่าตัวใหญ่เหมือนมีอะไรทับอยู่!”
“เหมือนเป็นแพะภูเขา” กู้เนี่ยนเห็นแล้ว เธอยกมือขึ้นทันใด “ดูเหมือนยังมีตัวที่ยังมีชีวิตอยู่”
เธอได้ยินเสียงหายใจแผ่วเบาลอยมาจากก้นหลุม ออกแรงทั้งหมดที่มีดึงหมูป่าและแพะภูเขาขึ้นมา แล้วพบว่าที่มุมหลุมยังมีลูกกวางตัวหนึ่งขดตัวอยู่
เพราะเป็นลูกกวาง ตัวเล็ก จึงไม่ถูกหนามแหลมทิ่ม แต่ดูเหมือนถูกทับที่ขาซ้าย ขาซ้ายของมันหักผิดรูป
กู้เนี่ยนให้ลู่เจียงและลู่อู่ช่วยกันจับมันไว้ ส่วนเธอใช้มือคลำเบาๆ บริเวณกระดูกที่หัก พอจับตำแหน่งได้ก็ดันเข้าที่อย่างคล่องแคล่ว ตามด้วยเสียง “กร๊อบ” ขาซ้ายของลูกกวางก็ยืดตรงเป็นธรรมชาติ
เห็นลูกกวางซึมเซา กู้เนี่ยนแกล้งก้มลงไปวักน้ำจากแอ่งให้มันกิน แต่จริงๆ แล้วเป็นน้ำพุวิเศษ
ลูกกวางร้อง “เอ๋า” ก่อนจะซบหัวลงดื่ม เพียงอึกเดียวมันก็ชูคอขึ้นมาทันที มองกู้เนี่ยนแวบหนึ่ง แล้วรีบเลียน้ำในมือเธออย่างรวดเร็ว
กู้เนี่ยนทอดถอนใจ สรรพสิ่งล้วนมีวิญญาณ แม้แต่ลูกกวางก็ยังรู้จักน้ำพุวิเศษ
เห็นลูกกวางยังดื่มไม่พอ กู้เนี่ยนก็วักน้ำให้อีกหนึ่งอุ้งมือ
ลูกกวางดีใจจนกระโดดตัวลอยร้องเสียงดังอยู่ตรงนั้น