บทที่ 142 สิ่งที่เกิงฉางชิงปฏิเสธไม่ใช่แค่มื้ออาหาร แต่คือการเลื่อนตำแหน่งของลูกชายคนโต
เขาคือใคร?
เขาอยู่ที่ไหน?
เขากำลังทำอะไร?
ระหว่างที่หัวหน้าหน่วยใหญ่กำลังงุนงง กู้เนี่ยนก็หยิบเสื้อเชิ้ตสะอาดมาให้ฟู่จิ่งเฉินใส่
ของของเธอ จะให้คนอื่นมองฟรี ๆ ได้ยังไง
จนกระทั่งฟู่จิ่งเฉินกลับมานั่งบนรถเข็น หัวหน้าหน่วยใหญ่ถึงเพิ่งได้สติ "จิ่งเฉิน นี่ลุกขึ้นยืนได้แล้วเหรอ?"
เขามองขาของฟู่จิ่งเฉินเหมือนมองสมบัติล้ำค่า
ฟู่จิ่งเฉินมองไปที่กู้เนี่ยน น้ำเสียงอ่อนโยน "ต้องขอบคุณเนี่ยนเนี่ยนที่คอยนวดและฝังเข็มให้ผม"
มองริมฝีปากบางของฟู่จิ่งเฉิน กู้เนี่ยนก็นึกถึงกล้ามเนื้อแข็งแรงและของดีที่น่าภาคภูมิใจของเขาขึ้นมาอีก ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเร่ และถ่อมตัวอย่างหาชมได้ยาก "ฮ่า! บังเอิญให้ฉันนวดจนเส้นลมปราณทะลุ..."
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกหัวหน้าหน่วยใหญ่ขัดขึ้นเสียงดัง "หัวหน้าหม่า ดูสิ ผมบอกแล้วว่าหมอกู้ของหน่วยเราฝีมือด้านการแพทย์ยอดเยี่ยม ขนาดขาที่โรงพยาบาลเขตกองทัพตัดสินว่าเป็นง่อยของจิ่งเฉินยังรักษาได้ นับประสาอะไรกับโรคเรื้อรังของลูกชายเล็กของคุณ ให้เธอดูแลรับรองหายเป็นปลิดทิ้ง!"
หัวหน้าหม่าเดิมก็ยังกังขา แต่ตอนนี้เห็นขาของฟู่จิ่งเฉินแล้วก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ประสานมือคารวะ "หมอกู้ รบกวนคุณไปกับผมหน่อย"
ลูกชายเล็กของเขาตั้งแต่ปีที่แล้วพลัดตกทะเลจนเป็นปอดอักเสบ หลังจากนั้นแค่ไม่ระวังเป็นหวัดก็จะกลายเป็นปอดอักเสบตลอด
เมื่อวานเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ไม่รู้ว่าเมื่อคืนโดนความเย็นหรือเปล่า วันนี้จมูกก็เริ่มมีอาการอีกแล้ว