กู้เนี่ยนไม่รู้ว่าพ่อแม่ร่างเดิมบ้าอะไร แต่คิดว่าคงไม่มีควันลอยโดยไร้ไฟ วันรุ่งขึ้นเธอพาฉู่ฉู่ไปที่ทำการไปรษณีย์ในเมืองเพื่อโทรกลับ
ฟู่จิ่งเฉินจะไปด้วย แต่กู้เนี่ยนไม่ให้ไป
เพราะลู่เหวินส่งข่าวมาว่า เถียนผิงผิงชวนเธอไปกินข้าวที่บ้านแล้วดูหนังด้วยกัน
ถึงในเมือง กู้เนี่ยนไปที่ทำการไปรษณีย์เพื่อโทรศัพท์ก่อน เป็นเหอซิ่งจือที่รับสาย
"เนี่ยนเนี่ยน อยู่ที่นั่นสบายดีไหม? ทำไมเวลาผ่านไปตั้งนานไม่รู้จักโทรกลับบ้านเลย พ่อกับแม่เป็นห่วงหนูจะแย่แล้ว"
น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้นเหมือนเช่นเคย กู้เนี่ยนรู้สึกแค่เสแสร้ง
"ฉันต้องดูแลฟู่จิ่งเฉินทุกวัน แถมยังต้องลงนาไปทำแต้มงาน ยุ่งจนหัวหมุนทั้งวัน ก็เลยไม่มีเวลาโทรหาแม่ คุณแม่ มีอะไรกับฉัน? ค่าโทรศัพท์แพงนะ"
กู้หยุนฉือค่อนข้างไม่พอใจ ลูกที่เติบโตในครอบครัวเล็กๆ เลยเป็นแบบนี้ ติดต่อกับพ่อแม่ยังคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้
เขารับโทรศัพท์ต่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำ
"เนี่ยนเนี่ยน ตอนนี้ฟู่จิ่งเฉินเป็นยังไงบ้าง? เขาได้ติดต่อกับท่านหัวหน้าของเขาหรือเปล่า?"
กู้เนี่ยนหรี่ตามอง พอเอ่ยปากอีกครั้งน้ำเสียงแฝงด้วยการหยั่งเชิงแบบไม่ใส่ใจ: "ฟู่จิ่งเฉินก็ยังงั้นๆ ส่วนท่านหัวหน้าของเขาน่ะเหรอ? ฟู่จิ่งเฉินปลดประจำการแล้ว ท่านหัวหน้าจะติดต่ออะไรกับเขาอีก? ไม่เคยได้ยินฟู่จิ่งเฉินพูดถึงท่านหัวหน้าของเขาเลย ความสัมพันธ์คงจางไปนานแล้วล่ะ"
เธอได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกหนึ่งจากปลายสาย
หรือว่าถูกเธอเดาถูกจริงๆ?