เซวียเส้ากวงวิ่งกลับบ้านมาด้วยความเร็วสูงสุด: "ผู้พัน ทำเอาฉันกลัวแทบตาย ปัญญาชนเวินในหมู่บ้านท่านนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว เกือบโดนเธอรวบแล้วไหมล่ะ"
เห็นเขาหายใจหอบจนแทบไม่ทัน ฟู่จิ่งเฉินก็รู้ว่าปอดกับหัวใจของเขายังไม่หายดีนัก จึงรินน้ำให้แก้วหนึ่ง: "ดื่มซะ"
หัวใจกับปอดยังไม่ฟื้นตัวดี การหอบก็เป็นเรื่องปกติ กู้เนี่ยนเข้าใจดีอยู่แล้ว
เธอทำหน้าเผือกเข้ามาใกล้: "เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่"
หลังจากฟังการเล่าที่เต็มไปด้วยสีสันของเซวียเส้ากวง กู้เนี่ยนก็หัวเราะจนหายใจแทบไม่ทัน
เซวียเส้ากวงรู้สึกอับอาย: "พี่สะใภ้ ยังจะหัวเราะอีกนะ"
กู้เนี่ยนกับฟู่จิ่งเฉินมองหน้ากัน แล้วกลั้นหัวเราะ: "ไม่หัวเราะแล้ว แต่แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไม่มีรอยแตก ใครใช้ให้นายใส่เสื้อเชิ้ตผ้าดีโฟเหลียงอวดทุกวันล่ะ เวินลี่น่าเองก็ร้อนรนอยากหนีไปจากที่นี่ ก็เลยหันมาเพ่งเล็งนายไอ้หนุ่มรูปหล่อรวย ๆ อย่างนายไงล่ะ!"
เซวียเส้ากวง: "!!!"
ก็กลายเป็นความผิดเขาซะงั้น!
เสื้อเชิ้ตผ้าดีโฟเหลียงน่ะ แม่กับพี่สาวเตรียมไว้ให้เขา ปกติอยู่หน่วยก็ไม่มีโอกาสได้ใส่ ก็เลยใช้โอกาสที่มาเยี่ยมผู้พันใส่เสียหน่อย
เขารีบกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายธรรมดาทันที
ช่วงที่เซวียเส้ากวงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กู้เนี่ยนก็ยกอาหารกลางวันที่ทำเสร็จออกมา
อาหารกลางวันเธอทำผัดเส้นหมี่ใส่เนื้อฝอย ซุปถั่วเขียว ผัดพริกใส่เนื้อ และสลัดเห็ดหูหนูขาวผสมผักอีกสามอย่าง