ตั้งแต่เล็กจนโต ฮั่วฟางหย่าไม่เคยถูกใครตบหน้ามาก่อน เธอเบิกตากว้างหมายจะฉีกกู้เนี่ยนเป็นชิ้น ๆ "แกเป็นใครกัน กล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน ข้าวันนี้ไม่ตายก็ไม่เลิก!"
ทว่าทันทีที่ลุกขึ้นมา ก็ถูกฟู่จิ่งเฉินผลักออกไป
แม้ฟู่จิ่งเฉินจะตั้งใจผ่อนแรงแล้ว แต่ฮั่วฟางหย่าก็ยังถูกผลักกระแทกพื้นอย่างแรงอีกครั้ง
ล้มจนรู้สึกเหมือนก้นแตกเป็นสี่เสี่ยง นั่งหมอบอยู่กับพื้นครู่ใหญ่กว่าจะตั้งหลักได้ เธอโกรธจนเสียหน้าแล้วโพล่งขึ้นว่า "กู้เนี่ยน ถ้าแน่จริงก็อย่าหลบอยู่หลังสามี! ฟู่จิ่งเฉิน สมแล้วที่เป็นทหาร กล้าลงมือกับประชาชน!"
กู้เนี่ยนคล้องแขนฟู่จิ่งเฉินไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ "สามีฉันเอง ทำไมฉันถึงหลบไม่ได้?"
ฟู่จิ่งเฉินกล่าวว่า "หน้าที่ของทหารคือปกป้องบ้านเมือง หากคุณยังกล้าทำร้ายครอบครัวของผมอีก ก็คงไม่ใช่แค่ผลักครั้งเดียวง่าย ๆ แบบนี้!"
ฮั่วฟางหย่าจะสู้สองคนนั้นได้อย่างไร เธอโมโหจนตะโกนไปทางฉู่เซียวหรานว่า "พี่เซียวหราน ดูสามีเขาสิ คุณจะยืนมองคู่หมั้นตัวเองถูกรังแกอยู่อย่างนี้หรือ?"
ฉู่เซียวหรานรู้สึกว่าชาตินี้หมดศักดิ์ศรีแล้ว เขาอุ้มฉู่ฉู่ไว้ในมือข้างหนึ่ง แล้วใช้มืออีกข้างดึงฮั่วฟางหย่าที่อยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างแรง พลางพูดเสียงเย็นว่า "ไป!"
ฉู่ฉู่รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ดี จึงเบะปากน้อย ๆ หันหากู้เนี่ยน "คุณอาเล็กอุ้ม อุ้มหนูที"
แต่ถูกฉู่เซียวหรานวางลงบนคานหน้าของจักรยานอย่างแน่วแน่
เซวียนเซวียนยืดคอแข็ง ๆ ปีนขึ้นไปอย่างเงียบ ๆ แล้วกอดน้องสาวพร้อมปลอบเบา ๆ "น้องสาวต้องเป็นเด็กดีนะ ไว้เราค่อยมาหาคุณอากู้ใหม่"