เกิงฉางชิงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ตอนนี้คือการจัดการที่ดีที่สุดแล้ว"
กู้จื่อจวินยังอยากพูดอะไรต่อ แต่ก็เห็นเกิงฉางชิงสาวเท้ากว้าง ๆ จากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวจะแปดเปื้อน
กู้จื่อจวินแอบกลอกตา ก่อนจะล้างแอปเปิ้ลสองลูกแล้วกลับเข้าห้องผู้ป่วย
มองฟู่จินจือบนเตียงคนไข้ที่แม้ใบหน้าซีดเซียวแต่ยังคงรูปงาม ในใจนางก็เต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน รอให้ฟู่จินจือหายดี นางก็จะได้เป็นคุณนายทหารตามเขาไป
ส่วนกู้หยุนฉือ เกิงฉางชิงอะไรนั่น หลบไปให้หมด ฟู่จินจือคือราชาแห่งกองทัพ เขาจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดทีละขั้น
นางปอกแอปเปิ้ลในมืออย่างพิถีพิถัน พลางหาทางแก้เบื่อให้ฟู่จินจือเหมือนเช่นเคย
"ผู้บังคับกองฟู่คะ วันนี้ฉันได้ยินเพื่อนร่วมงานเล่าเรื่องตลก สนุกดีนะคะ ฉันเล่าให้ฟังไหมคะ"
ฟู่จินจือมองขาตัวเอง คิ้วขมวดแน่น "สภาพฉันยังยิ้มออกอีกเหรอ?!"
โดนเมินอีกครั้ง กู้จื่อจวินก็ไม่ท้อ เพราะฟู่จินจือเดิมทีไม่ใช่นิสัยแบบนี้ ที่เขากลายเป็นคนฉุนเฉียวก็เพราะนอนบนเตียงคนไข้มานาน
นางเข้าใจ หากนางถูกโรงพยาบาลเขตกองทัพตัดสินว่าไม่มีวันยืนขึ้นได้อีก นางก็คงหดหู่ใจมากเช่นกัน
นางรู้ว่านี่เป็นแค่ชั่วคราว ฟู่จินจือต้องหายดีในไม่ช้า