แม้เพียงชั่วพริบตาก็ตกลงมาอีกครั้ง แต่ฟู่จิ่งเฉินก็รู้สึกได้อย่างชัดเจน ในยามนี้ เขาไม่มีความคิดหวามไหวอีกแล้ว เสียงของเขาสั่นว่า
"เนี่ยนเนี่ยน ขาซ้ายของผมขยับเมื่อกี้......"
กู้เนี่ยนไม่เห็น แต่รู้สึกได้ เธอกลั้นหายใจ ให้กำลังใจว่า "ลองขยับอีกครั้งสิ......"
ฟู่จิ่งเฉินทำตามทันที
เขากำหนดจิตสูดลมหายใจ พยายามยกขาซ้ายอีกครั้ง น่าเสียดายที่แม้ใช้แรงทั้งหมด เหงื่อซึมออก ก็ไม่สามารถยกขึ้นมาได้อีก
กลัวเขาจะเสียกำลังใจ กู้เนี่ยนกอดแขนเขา เอ่ยปลอบโยนเบา ๆ
"การยกขาเป็นงานใหญ่ ต้องค่อยเป็นค่อยไป ลองขยับนิ้วเท้าดู"
ฟู่จิ่งเฉินพยักหน้า
เขาจดจ่อไปที่เท้าทั้งสองซึ่งแทบไม่มีความรู้สึก
เขาพยายามเต็มที่อีกครั้ง
ในขณะที่ใกล้จะท้อ เขามองเห็นน้ำในถังอาบน้ำกระเพื่อมน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เขาหันไปหากู้เนี่ยน "เนี่ยนเนี่ยน เท้าของคุณไม่ได้ขยับใช่ไหม?"
กู้เนี่ยนกลั้นใจ "น่าจะไม่ได้......"
แต่เธอก็ไม่ค่อยแน่ใจ เธอรีบออกจากถังอาบน้ำ ดึงขาทั้งสองของฟู่จิ่งเฉินออกมา เช็ดแห้งวางบนเตียง เอ่ยปลอบเบา ๆ ว่า "ลองอีกครั้งสิ"
ฟู่จิ่งเฉินมองกู้เนี่ยนแวบหนึ่ง แล้วก็ควบคุมเท้าทั้งสองด้วยจิต
พูดอย่างนี้อาจฟังดูพิกล แต่ฟู่จิ่งเฉินควบคุมเท้าทั้งสองด้วยจิตจริง ๆ เพื่อจะหาความรู้สึก เขาถึงกับหลับตา
จนเหงื่อซึมที่หน้าผากอีกครั้ง
กู้เนี่ยนถึงได้เห็นว่านิ้วหัวแม่เท้าซ้ายของเขาขดขยับครั้งหนึ่ง ต่อจากนั้นก็นิ้วชี้และนิ้วก้อย