มองส่งตำรวจพาเวินลี่น่าและเฉียวเหยียนขับรถจากไป กู้เนี่ยนถึงได้หันไปขอบคุณเทียนฟานจ้าวและคนอื่น ๆ "พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ให้พวกพี่วุ่นวายอยู่ครึ่งวัน แถมไม่ได้กินข้าว ไม่งั้นเราไปกินที่ร้านอาหารของรัฐในเมืองเลยดีไหม"
เดิมทีบ่ายวันนี้เทียนฟานจ้าวจะพาเธอไปรู้จักกับผู้จัดการโรงงานกล่องไม้ขีดไฟในเมือง
เทียนฟานจ้าวตอบตกลงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนไป เถียนผิงผิงบอกกู้เนี่ยน "พี่สาว อาทิตย์หน้าหนูมาอีกนะ พี่ยังต้องดื่มเหล้างานแต่งของสองผู้หญิงใจดำนั่นอีกนะ"
พวกเขาไม่รู้ว่า หลังจากกลับจากสถานีตำรวจวันนั้น เวินลี่น่าและเฉียวเหยียนก็ย้ายของจากจุดพักเยาวชนปัญญาชนไปอยู่บ้านไล่ซานกับฟู่เฉียงทันที
ต่อให้ไม่เต็มใจ พวกเธอก็ต้องยอมจำนนต่อความเป็นจริง
ไล่ซานกับฟู่เฉียงรับปากพวกเธอว่าจะช่วยทำงานให้กับพวกภูตผีปีศาจพวกนั้น
คืนวันนั้นเอง ไล่ซานกับฟู่เฉียงก็อุ้มสาวงามกลับบ้านกันไปทั้งคู่ สองคนกอดภรรยาผิวขาวของตัวเองแล้วออกกำลังกายกันยกใหญ่
เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว กู้เนี่ยนซบอยู่ในอ้อมกอดฟู่จิ่งเฉิน มือหนึ่งเกี่ยวปลายนิ้วชี้วาดวงกลมบนอกเขา ขณะพูด "ฟู่จิ่งเฉิน ฉันโชคดี ได้เข้ากลุ่มเดียวกับพวกที่สอบใบประกอบโรคศิลป์หมอเถื่อนเหมือนกัน พรุ่งนี้ฉันจะไปสอบที่สถานีอนามัยสภาประชาชนแล้ว นายอยู่บ้านคนเดียวต้องเป็นเด็กดีนะ กินข้าวให้ดี อย่าพับกล่องไม้ขีดไฟเยอะเกินไป เดี๋ยวกลับมาฉันจะเช็ค ถ้าเกินจำนวนที่ฉันตั้งไว้ในใจ ฉันไม่ให้นายทำอีกเด็ดขาด"
"เอาแต่ใจขนาดนี้เลย?" ฟู่จิ่งเฉินถูกนิ้วเธอวาดจนจั๊กจี้ ลูกกระเดือกขยับ "แล้วเนี่ยนเนี่ยนต้องบอกผมสักหน่อยสิว่ากี่อัน?"
กู้เนี่ยนเลิกคิ้ว "ก็เอาแต่ใจอย่างนี้แหละ สรุปว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ นายระวังตัวไว้เลยนะ เกินมาอันเดียวก็ไม่ได้!"