“เรามาเปิดอกคุยกันตรง ๆ เลยดีกว่า” กู้เนี่ยนทำเป็นล้วงนาฬิกาของคุณปู่ออกจากกระเป๋า “ทำไมถึงบอกว่านาฬิกาดี แต่ไม่ใส่ดีกว่า”
เดิมทีฉู่เซียวหรานก็อยากสานสัมพันธ์กับกู้เนี่ยนอยู่แล้ว จึงไม่ปิดบังอำพรางอีก ตอบตรง ๆ
“เพราะเจ้าของนาฬิกาเกิดเรื่องแล้ว”
ตรงกับที่กู้เนี่ยนคาดไว้ “เขาคือ...”
“ท่านผู้นำอาวุโสของเขตทหาร ฮั่วเซียว”
ฮั่วเซียว? ชื่อเดียวกับคุณปู่ของเธอเลย ตอนแม่ของกู้เนี่ยนคลอดเธอ คลอดยาก เธอจึงใช้นามสกุลแม่
หรือว่าคุณปู่ก็ทะลุมิติมาด้วย?
กู้เนี่ยนซวนเซ น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉัน... ขอพบเขาได้ไหม?”
ฉู่เซียวหรานยื่นมือมาพยุงกู้เนี่ยน ฮั่วฟางหย่าที่มองอยู่ไกล ๆ กระทืบเท้าด้วยความหึง “นังจิ้งจอกยั่วยวน! นังสารเลว!”
กู้เนี่ยนปัดมือของฉู่เซียวหรานออก เงยหน้าจ้องเขม็งไม่กระพริบตา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
น่าเสียดายที่ฉู่เซียวหรานส่ายหน้าอย่างจนใจ “ท่านผู้เฒ่าสุขภาพมีปัญหา ถูกเขตทหารนำตัวไปคุมขังไว้แล้ว”
โสมแม่ลูกคราวก่อน เขายังต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะฝากคนส่งเข้าไปได้ แต่จะให้พบหน้าสักครั้ง อย่าได้คิด
พอคิดว่าอาจเป็นคุณปู่ กู้เนี่ยนก็ร้อนใจจนขอบตาแดง เสียงของเธอเจือความกระวนกระวายผิดจากทุกครั้ง “คุณดูแค่นาฬิกาในมือฉันแวบเดียว ก็รู้ว่าใช่ของท่านผู้นำอาวุโสได้ยังไง? ของเหมือนกันมีถมไป บางทีอาจจะไม่ใช่ก็ได้”
ฉู่เซียวหรานหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ เอ่ยปาก “ด้านหลังนาฬิกามีสลักตัวอักษร ‘เซียว’ ไว้หรือเปล่า?”
กู้เนี่ยนพลิกกลับด้าน ฉู่เซียวหรานมองดูตัวอักษร ‘เซียว’ บนนั้น แล้วพูดทีละคำว่า “นี่คือสิ่งที่ท่านผู้นำอาวุโสสลักด้วยมือของท่านเอง เหมือนกับเรือนที่ท่านใส่อย่างกับแกะ!”