สีหน้าฟู่จิ่งเฉินเครียดลงทันที เขานั่งกลับลงบนรถเข็นแล้วออกจากประตูไป
ครั้งนี้ฟู่จิ่งเฉินบาดเจ็บ เซวียเส้ากวงเป็นคนส่งเขากลับมา เซวียเส้ากวงเคยเห็นปากเสียงแหลมคมของบ้านแก่ฟู่ ดังนั้นเขาจึงถูมือตามออกไปทันที
ส่วนเกิงฉางชิงก็อุ้มฉู่ฉู่ตามไปติด ๆ
เห็นชายฉกรรจ์สามคน แม่ตระกูลฟู่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่นึกขึ้นได้ว่าทหารต้องปกป้องประเทศ จะกล้ามาลงไม้ลงมือกับชาวบ้านอย่างพวกนางได้ยังไง จึงเชิดหน้าพูดอย่างมั่นใจอีกครั้ง
"เจ้าสาม แม่ว่าแกนี่ก็จริง ๆ เลยนะ หัวหน้ามาหา ทำไมไม่บอกแม่สักคำ ดูสิเสียมารยาทแค่ไหน"
ฟู่จิ่งเฉินหน้าบึ้ง เอ่ยไล่แขกตรง ๆ "เถียนเสี่ยวเฉ่า พวกเราขาดญาติกันแล้ว ไม่เกี่ยวกับคุณแล้ว กลับไปเถอะ"
ฟู่จิ่งเหิงไม่พอใจ "เหล่าซาน ถึงจะขาดญาติ แต่แกเปลี่ยนความจริงที่ว่าแกเกิดจากท้องแม่ได้รึไง? ทั้งที่เคยเป็นทหารแท้ๆ ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้ นี่หรือคือลูกหลานประชาชนที่ประเทศสั่งสอนมา?"
เซวียเส้ากวงทำเสียง "แชะ แชะ" สองที "สหายคนนี้ พูดแบบนี้ไม่ได้นะ ทหารปกป้องประเทศ หลั่งเลือดหลั่งน้ำตา ก็เพื่อปกป้องครอบครัวนับพันนับหมื่น ไม่ใช่ให้ใครเอาสิ่งที่เรียกว่า 'ความกตัญญู' หรือ 'สายเลือด' มาผูกมัดมือมัดเท้าทหารที่บาดเจ็บ แล้วสูบเลือดสูบเนื้อเขานะ!
ฉันยังจำได้เลย ตอนที่พาผู้พันพวกเรากลับมา พวกคุณทำหน้ารังเกียจน่ะ ตอนนั้นทำไมไม่คิดว่าผู้พันพวกเราเป็นญาติสายเลือดเดียวกับคุณล่ะ ตอนนี้เห็นผู้พันพวกเราแยกตัวออกมา ได้อยู่บ้านอิฐสีเขียวหลังคากระเบื้องใหญ่ ใช้ชีวิตสุขสบายแล้ว ก็จะมาหน้าหนา นี่หรือคือลูกผู้ชายดี ๆ ของประเทศจีนเรา?"