“ลู่อู่ แถวนี้เป็นเขตของกองธงแดงเราใช่ไหม?”
กู้เนี่ยนมองเห็นตำแหน่งวางกับดักชั้นดี เธอถามขึ้น
ลู่อู่มองรอบ ๆ พยักหน้า “ใช่ครับ พี่สะใภ้จะวางกับดักที่นี่เหรอ?”
เขาแอบสงสัยว่ากับดักของกู้เนี่ยนจะเป็นยังไง
หนานซูหมิง ลู่เจียง และลู่หมิง ต่างคนต่างจัดแจงแหของตัวเอง พลางมองกู้เนี่ยนด้วยความอยากรู้
เห็นกู้เนี่ยนหยิบแหออกมาผืนหนึ่ง แต่แหของเธอมีเหยื่อห้อยอยู่ทุกเส้น ทุกคนอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “คุณทำได้ยังไง?”
แน่นอนว่าใช้พื้นที่มิติของคุณตาของเธอไง
คุณตาของเธอเป็นนักตกปลามือฉมัง
แต่เรื่องพวกนี้กู้เนี่ยนไม่บอกออกไปหรอก เธอเลิกคิ้วพูด “ฉันเองก็โตที่เมืองชายฝั่งเหมือนกัน แค่นี้ก็หมู ๆ ใช่ไหมหนานซูหมิง?”
หนานซูหมิงมองแหในมือตัวเอง พูดเบา ๆ “ใช่”
ช่วงหลายปีที่เขาไปอยู่ในเมือง กู้เนี่ยนเปลี่ยนไปมากจริง ๆ
ทุกคนสงสัยแหของกู้เนี่ยน ช่วยเธอวางกับดักก่อน
ลู่หมิงอุทาน “น้องสะใภ้ เธอขึงแหขวางผืนน้ำนี้ เท่ากับวางตาข่ายสวรรค์ดักทั่ว ปะสิทธิภาพสูงกว่าการตกปลาด้วยคันเบ็ดเป็นร้อยเท่าเลยนะ”
กู้เนี่ยนถ่อมตัว “หลักการเดียวกับแหในมือพวกคุณนั่นแหละ แค่ของฉัน พอปลาติดกับแล้วหนีไม่รอดแน่”
“เยี่ยม เยี่ยม ทำไมพวกเราไม่คิดกันนะ?”
“ก็ไม่แน่ว่าจะดี ลองดูก่อนดีกว่า พวกคุณโยนแหตัวเองลงไปด้วยสิ เปรียบเทียบกันหน่อย อันไหนดีกว่ากัน?”
ลู่อู่หัวเราะเสียงดัง “ผมว่าพี่สะใภ้นี่ใจสู้ไม่เบานะครับ”