เวินลี่น่าเย้ยหยัน: "กู้เนี่ยน แกไม่เลียนแบบคนอื่นจะตายหรือไง!"
กู้เนี่ยนหัวเราะ: "แกไม่เป็นพวกประจบสอพลอจะตายหรือไง!"
ฟู่จิ่งเหิงอดไม่ได้ที่จะช่วยเสริม: "ก็จริงนี่ เห็นเขาหมิงอวี้วิจัยเหยื่อปลา แกก็วิจัยตาม แถมยังมั่นใจขนาดนั้น ขนาดเทพจับปลายังไม่กล้าพูดเต็มปากเลย ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าแกเอามั่นใจมาจากไหน!"
กู้เนี่ยนจ้องฟู่จิ่งเหิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยความสงสัย: "รูใต้จมูกนายนี่เอาไว้พ่นขี้อย่างเดียวเลยหรือไง?"
ฟู่จิ่งเหิงชะงัก แล้วกำหมัดพูด: "แกพูดจาแบบนี้ได้ไง?"
"กับสัตว์เดรัจฉาน ฉันไม่มีอะไรต้องพูดด้วย!"
กู้เนี่ยนไม่สนใจฟู่จิ่งเหิง หันไปพูดกับหัวหน้าหน่วยใหญ่: "หัวหน้าหน่วยใหญ่ การร่วมมือกันในกลุ่มก็ต้องรวบรวมความคิดเห็นจากทุกคน ฉันแค่คิดว่าเหยื่อปลาที่ฉันวิจัยจะช่วยให้หน่วยจับปลาและกุ้งได้มากขึ้น ก็เลยเสนอขึ้นมา ซึ่งมันก็ตรงกับข้อเสนอของสหายลู่หมิงอวี้พอดี ไม่เห็นต้องโดนฟู่จิ่งเหิงกับเวินลี่น่าเยาะเย้ยถากถางแบบนี้เลย"
หัวหน้าหน่วยใหญ่ตวาดฟู่จิ่งเหิงกับเวินลี่น่าทันที และยกเลิกสิทธิ์พวกเขาที่จะมาจับสัตว์น้ำอีกในภายหลัง
เขาค้นพบแล้วว่า ไม่ควรให้กู้เนี่ยนมาเจอกับพวกบ้านแก่ฟู่ เวินลี่น่า ลู่หมิงอวี้ และคนอื่น ๆ
พวกนี้เป็นพวกอารมณ์ร้อนเหมือนลา จุดนิดเดียวก็ติด
"เมื่อสหายกู้มีน้ำใจงามเช่นนี้ งั้นเราก็เอาไปหว่านใส่กับดักปลาข้างละครึ่ง"
ฟู่จิ่งเหิงและเวินลี่น่าทำท่าไม่แยแสแล้วพูด: "ความสามารถของเทพจับปลา ทุกคนก็เห็นกันอยู่โต้ง ๆ แล้ว กับระยำพวกนี้ที่กู้เนี่ยนวิจัยจะมีประโยชน์อะไร? หัวหน้าหน่วยใหญ่หว่านแค่ครึ่งเดียวมันเสี่ยงเกินไป ถ้าจับปลาไม่ได้สักตัว ชาวบ้านบ่นขึ้นมาจะให้ใครรับผิดชอบ?"