"อ๊ะ! ฟ้าประทานโชค ไก่ป่าหล่นใส่หัวแล้ว"
"พอเถอะ อย่าร้องเลย เกี่ยวอะไรกับนายสักแดงไหม ฉันเห็นไก่ป่าถูกน้องสะใภ้ยิงด้วยเข็มเงิน" ลู่เจียงสวนกลับอย่างไร้เยื่อใย
แน่นอนว่าทุกคนเห็นกู้เนี่ยนดึงเข็มเงินออกจากหัวไก่
"พวกเราโชคดีแล้ว เย็นนี้ทำไก่อบหอมดินกินกัน"
เทียบกับการได้กินไก่อบหอมดินแล้ว ลู่อู่สนใจเข็มเงินท่าสะบัดบุปผาเทวีของกู้เนี่ยนมากกว่า "พี่สะใภ้ เก่งจังเลย สอนผมหน่อยได้ไหม?"
นี่มันต้องฝึกตั้งแต่เด็กนี่นา สอนไม่ได้หรอก
นึกถึงหนานซูหมิงที่อยู่ตรงนี้ กู้เนี่ยนจึงพูดยิ้ม ๆ ว่า "ไม่มีอะไรให้สอนหรอก แค่ทำบ่อยจนชำนาญ ถ้านายอยากลองจริง ๆ ก็ฝึกขว้างหินหรือการ์ดทุกวันก็พอ"
ลู่อู่เบะปาก "พี่สะใภ้สมกับเป็นเมียของเฉินจริง ๆ เมื่อก่อนผมเคยเห็นเฉินใช้หินเขวี้ยงนกบนฟ้า ตอนขอให้สอน เขาก็พูดแบบนี้แหละ"
นึกภาพความสง่างามของพระเอกขึ้นมา กู้เนี่ยนเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ก็มันเป็นความจริงนี่!"
ระหว่างที่ถือไก่ป่าเดินไป กู้เนี่ยนถามว่า "พี่ลู่เจียง เกาะนี้มีการแบ่งเขตไหม?"
ลู่เจียงส่ายหัว "เกาะนี้ไม่มีหรอก"
เมื่อก่อนจับปลาก็ไม่ได้จำกัดเขตหรอก แต่มีอยู่ปีหนึ่ง สามหน่วยใหญ่เกิดแย่งตะพาบตัวใหญ่ตีกันใหญ่โต จนสุดท้ายเรือคว่ำ ตายไปหลายคน เรื่องถึงขั้นถูกส่งต่อไปยังสภาประชาชน ไปถึงผู้นำระดับเมือง
ผู้นำระดับเมืองกับสภาประชาชนจึงเร่งร่างแผนกลางดึกคืนนั้น ถึงได้แบ่งเวลาและเขตออกมา
แบบนี้ก็ดี
ระหว่างที่เดินเข้าไปด้านใน กู้เนี่ยนก็ใช้วิธีเดิมจับไก่ป่าได้อีกสองตัวกับกระต่ายอีกหนึ่งรัง
ทุกคนอดตะลึงไม่ได้ เมื่อก่อนพวกเขามาก็จับปลาอย่างเดียว คิดว่าในป่ามีสัตว์มีพิษและสัตว์ร้าย เลยไม่เคยรุกล้ำเข้าไปลึกสักครั้ง