มือข้างหนึ่งของฟู่จิ่งเฉินประคองแผ่นหลังของกู้เนี่ยนไว้อย่างมั่นคง ส่วนมืออีกข้างสอดผ่านเส้นผมที่สยายของเธอ กดท้ายทอยเธอไว้ และจูบลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
กู้เนี่ยนรู้สึกถึงความเสียวซ่านแล่นขึ้นจากกระดูกสันหลัง เธอโอบฟู่จิ่งเฉินแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว อากาศเริ่มเบาบางและร้อนระอุ เธอเผลอส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาจากลำคอ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ฟู่จิ่งเฉินจึงยอมปล่อยเธออย่างเสียดาย เขามองดวงตาพร่าเลือนและริมฝีปากบวมแดงเป็นมันวาวของเธอ แววตาล้ำลึกดุจหมึกที่ละลายไม่หมด
“เอาอย่างนี้ไง” นิ้วโป้งของเขาลูบไล้ริมฝีปากล่างของกู้เนี่ยนแผ่วเบา เสียงแหบพร่าจนฟังไม่รู้เรื่อง “......เรียนรู้รึยัง?”
กู้เนี่ยนผงกหัวโดยไม่รู้ตัว พอรู้สึกตัวว่ากำลังถูกย้อนเกม เธอก็รีบส่ายหน้า
เธอต้องทวงคืนให้ได้
หารู้ไม่ว่าท่าทางซื่อบื้อที่น้อยครั้งจะมีแบบนี้ทำให้ฟู่จิ่งเฉินมองตะลึงอีกครั้ง เขาหัวเราะต่ำ แล้วโน้มเข้าไปจูบอีกครั้ง
จูบครั้งนี้ไม่เร่งร้อนอย่างเดิม แต่เพิ่มการหยั่งเชิงและลิ้มลองที่อ้อยอิ่งมากขึ้น ฟู่จิ่งเฉินบรรจงวาดริมฝีปากของกู้เนี่ยน เธอก็ไม่เอาไหนอีกแล้ว เริ่มมึนหัว โชคดีที่ดึงสติกลับมาได้ทัน: “จะให้แกมาสอนได้ยังไง ใครทำไม่เป็น ฉันแค่ไม่อยากเหนื่อยเอง รอแกหายดีแล้วค่อยไปเรียนไอ้คู่ชู้กับนังแพศยานั่น”
พูดจบ กู้เนี่ยนก็ลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว เดินเข้าครัวไปอย่างเหมือนไม่แยแส แต่แท้จริงแล้วร่างกายกลับซวนเซเล็กน้อย