กู้เนี่ยนกำลังคิดว่าควรช่วยพระเอกใส่เสื้อเชิ้ตในท่าไหนดี ก็เห็นอีกฝ่ายยื่นมือมาคว้าเสื้อเชิ้ตในมือเธอไป
“ฉันใส่เองได้”
ถึงแม้เขาจะไร้ความรู้สึกตั้งแต่ช่วงเอวลงไป แม้แต่จะลุกนั่งธรรมดาก็ทำไม่ได้ แต่ก็ไม่ถึงกับใส่เสื้อเชิ้ตเองไม่ได้ แค่เปลืองเวลาเล็กน้อย ซึ่งตอนนี้สิ่งที่เขาเหลือเฟือที่สุดก็คือเวลา
มองดูเขาดิ้นไปมาเหมือนหนอนไหม กู้เนี่ยนรู้สึกปวดใจจนแทบจะยื่นมือเข้าช่วย แต่ยังไม่ทันขยับ ประตูด้านนอกก็มีเด็กสี่คนเดินเข้ามา พร้อมกันร้องเรียกเธอว่า “อาเส้าหม่ามสาม”
ฟู่จิ่งเฉินติดกระดุมพลางอธิบายไปด้วย “สองคนซ้ายมือคือลูกของพี่ใหญ่ ลูกชายตัวสูงชื่อฟู่อานเสียง ปีนี้สิบขวบ ลูกสาวตัวเตี้ยชื่อฟู่อานเล่อ ปีนี้แปดขวบ สองคนขวามือคือลูกของพี่รอง ลูกสาวตัวสูงชื่อฟู่อานหย่า ปีนี้แปดขวบ ลูกชายตัวเตี้ยชื่อฟู่อานซาน ปีนี้สี่ขวบ”
แนะนำให้กู้เนี่ยนเสร็จ เขาก็เอ่ยเสียงเข้มกับเด็กทั้งสี่ “ต่อไปในห้องมี... อาเส้าหม่ามสาม พวกหนูจะเข้ามาอีกต้องเคาะประตูก่อน”
เมื่อก่อนพวกเขาสี่คนไม่เคยย่างกรายเข้ามาในห้องนี้เลย เพราะรังเกียจกลิ่น
วันนี้กลับมาซะได้ เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะในใจ
สมใจคิด เด็กทั้งสี่ส่งเสียง “อือ” พร้อมกัน แล้วก็กรูเข้าล้อมกู้เนี่ยน “อาเส้าหม่ามสาม ปู่ย่าบอกว่าท่านมาจากเมืองใหญ่ เมืองใหญ่มีของอร่อย ๆ เยอะจริงไหม?”
เด็กหญิงสองคนเป็นคนขี้อาย ขลาด ๆ กลัว ๆ แต่ก็อดใจไม่ได้ ปากอยากกิน เลยยุให้ฟู่อานซานตัวเล็กที่สุดไปขอ
ฟู่อานซานตัวเปรอะมอมแมม เอามือใส่ปาก สายตาจ้องเขม็งไปที่กระเป๋าผ้าใบของกู้เนี่ยนที่เปิดอ้าอยู่ เผยให้เห็นลูกอมกระต่ายขาวห่อหนึ่ง เมื่อก่อนอาเส้าหม่ามสามกลับมาซื้อให้พวกเขา หอมหวานนักหนา