ฟู่จิ่งเฉินไม่ได้ปฏิเสธอีก เขาหิวจนทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ
“ผมจัดการตัวเองได้”
กู้เนี่ยนเห็นเขาลุกขึ้นนั่งไม่ได้ จึงเอาผ้าห่มกับหมอนหนุนหลังให้ ฟู่จิ่งเฉินถึงได้ฝืนนั่งกึ่ง ๆ ขึ้นมา แต่คงอึดอัดน่าดู
เธอคิดว่าถ้ามีเตียงแบบปรับขึ้นลงได้เหมือนในโรงพยาบาลก็คงดี
ในพื้นที่มิติของเธอมีนะ ไว้ค่อยดูว่ายุคนี้มีขายไหม ถ้ามีจะได้เอามาให้ฟู่จิ่งเฉินใช้ อย่างน้อยก็จะได้นั่งพักบ้างในภายหลัง
“พรุ่งนี้ฉันจะเข้าเมืองไปซื้อของหน่อย”
แววตาฟู่จิ่งเฉินมืดลง เธอเริ่มหวาดหวั่นจะหนีไปแล้วหรือ?
ก็ดีเหมือนกัน
“ได้ ให้ลู่อู่ไปส่งคุณสักเที่ยว”
กู้เนี่ยนยิ้มตอบ “อืม รีบดื่มนมเถอะ เดี๋ยวเย็นหมด”
ได้กลิ่นหอมหวานจากถ้วยเคลือบ ฟู่จิ่งเฉินรู้สึกถึงลูกกระเดือกขยับ จึงยกขึ้นดื่ม
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหิวมานานเกินไปหรือเปล่า นมถ้วยนี้เขากลับรู้สึกว่าหอมหวานอย่างที่ไม่เคยได้ลิ้มมาก่อน แถมยังรู้สึกอบอุ่นทั่วกาย สบายตัวอย่างประหลาด ท้องที่เคยปวดบ่อย ๆ ก็พลันหายเป็นปลิดทิ้ง
เห็นสีหน้าเขาผ่อนคลาย กู้เนี่ยนก็รู้ว่าเป็นผลจากน้ำพุวิเศษ ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป เธอเลยไม่ได้ให้ดื่มเพิ่ม รับถ้วยจากมือเขา “เดี๋ยวฉันล้างก่อน แล้วจะตักข้าวต้มให้อีกครึ่งถ้วย”
ฟู่จิ่งเฉินรีบบอก “ไม่ต้องแล้ว ผมอิ่มแล้ว”
นมถ้วยเดียวก็เหมือนน้ำเปล่า กู้เนี่ยนจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเขาไม่อิ่มแน่
เขากลัวจะรบกวนเธอ
เธอก้มลงพูดอย่างจริงจัง “ฟู่จิ่งเฉิน ในเมื่อฉันมาแล้ว ก็จะไม่ยอมให้คุณอดอีก”
ตอนออกไปล้างถ้วย จ้าวพิ่นหยู ภรรยาของน้องชายคนที่สอง ตาไวเห็นถ้วยนมเข้า เธอแอบยุแยงเสียงเบา “ดูสิ น้องสะใภ้สามดีกับน้องสามจริงนะ นมแพง ๆ ขนาดนั้นยังยอมให้น้องสามดื่ม”