ได้ยินคำพูดของฟู่จิ่งเฉิน กู้เนี่ยนก็รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย
นิสัยของผู้ชายคนนี้สมดังที่กู้จื่อเหยียนเล่าไว้จริง ๆ ไม่มีที่ติ
ชื่อสามพยางค์แซ่ฟู่ เป็นง่อย หน้าตาดี นิสัยดี นี่คงเป็นพระเอกของเรื่องแล้วสินะ?
พ่อและแม่ของฟู่จิ่งเฉินได้ยินคำพูดของเขา แทบอยากจะตบปากเขาแรง ๆ สักฉาด คนเขายอมอยู่ด้วยแล้วยังจะทำตัวหยิ่งผยองหาอะไรอีก
แม่ของฟู่จิ่งเฉินอดไม่ไหวลงมือจริง ๆ แน่นอนว่าไม่ใช่ตบ แต่แอบบิดแขนฟู่จิ่งเฉิน ทำหน้าหงุดหงิดสุดขีด
"เจ้าสาม ในเมื่อสาวน้อยเขายอมอยู่แล้ว ลูกยังจะพูดจาเหลวไหลพวกนี้ทำไมกัน! แม่ว่าแกนี่มันไม่ยอมให้พ่อแม่ได้ดีเลยสักนิด..."
สุดท้ายนางก็ผ่อนแรงลง กลัวว่าวันแรกจะทำให้กู้เนี่ยนตกใจหนีไป
ขอเพียงกู้เนี่ยนคืนนี้ได้นอนที่บ้านพวกเขาหนึ่งคืน ถึงแม้เจ้าสามจะไม่ไหว ในสายตาคนอื่นพวกเขาก็กลายเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ แล้ว
ฟู่จิ่งเฉินไม่สนใจแม่ของเขา ได้แต่มองกู้เนี่ยนนิ่ง ๆ
กู้เนี่ยนไม่ได้พลาดแววตาดุร้ายและเจ้าเล่ห์ในดวงตาของแม่ฟู่จิ่งเฉิน แต่เธอคิดจะดูท่าทีต่อไปก่อน เธอยกยิ้มดวงตางดงามขึ้น เอ่ยกับชายหนุ่มบนเตียงอิฐด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
"ฉันถูกสกุลกู้บีบบังคับให้มา แต่การอยู่ต่อเป็นความสมัครใจ ฉันเป็นลูกสาวอีกคนของสกุลกู้ กู้เนี่ยน แทนที่จะอยู่ที่สกุลกู้สู้รบกับกู้จื่อจวินจนตาดำ ฉันยินดีอยู่ดูแลคุณมากกว่า"
ฟังน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นร่าเริงของเธอ ฟู่จิ่งเฉินกลับรู้สึกหนักอึ้งในใจ
เขาไม่รู้เรื่องลูกสาวจริงกับลูกสาวปลอมของสกุลกู้ คิดเพียงว่ากู้เนี่ยนคงเป็นเด็กไม่เป็นที่รักของครอบครัวเหมือนเขา
เมื่อก่อนเขายังกระโดดโลดเต้นวิ่งเล่นได้ แถมอยู่แต่ในกองทัพเป็นประจำ ก็ยังหลีกเลี่ยงได้ แต่หนึ่งเดือนที่กลับมาจากโรงพยาบาลทหาร เขาได้สัมผัสถึงความเลวร้ายที่สุดของครอบครัวนี้ ดิ่งลงสู่ห้วงเหวมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด