ระหว่างทางกลับบ้าน ลู่เหวินและคนอื่นๆ หันหลังกลับมามองพลางเร่งฝีเท้า กลัวท่านฉู่จะกลับลำ
ก็ไม่แปลกสำหรับพวกเขาหรอก เงินตั้งหนึ่งพันหยวน ไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้เลยในชีวิต
กู้เนี่ยนแบ่งเงินเสร็จแล้วก็วิ่งตามไปด้วย
เธอไม่ได้กลัวหรอก ในเมื่อท่านฉู่ให้เงินพวกเขาแล้วก็ไม่มีทางกลับคำ
เธอแค่เป็นห่วงว่าฟู่จิ่งเฉินจะรออยู่ที่บ้านจนร้อนใจ
ไม่ใช่แค่ฟู่จิ่งเฉินที่รอจนร้อนใจ ครอบครัวของทั้งสามต่างก็กระสับกระส่ายอยู่ที่บ้าน
พวกเขากลัวว่าจะเกิดเรื่อง แต่ก็สงสัยว่าโสมแม่ลูกจะขายได้กี่เงิน
ลู่อู่อยู่เป็นเพื่อนรอฟู่จิ่งเฉินด้วย ครอบครัวเขารังเกียจที่เขาไม่สุขุม ทั้งที่ความจริงแล้วโสมที่กู้เนี่ยนแบ่งให้ก็เป็นของเขา แต่ครอบครัวกลับให้โก่วต้านไปตลาดมืดกับกู้เนี่ยน
ทั้งที่เขาเป็นคนค้นพบตลาดมืดแท้ๆ
ก็เลยไม่ยอมแพ้
แล้วก็ร้อนใจมากด้วย
“เฉิน พี่ชาย เธอช่วยคิดปริศนาสักสองสามข้อมาให้ฉันทายหน่อยสิ แบบที่พี่ชายใช้หยอกพี่สะใภ้น่ะ?”
ฟู่จิ่งเฉิน:“!!!”
บางคนร้อนใจ ก็มีบางคนหวานซะจนน้ำตาลขึ้น
ยามดึกสงัดสงบ เป็นเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับการลงมือทำอะไรสักอย่าง
ฟู่จิ่งเหิงวันนี้ได้ดื่มซุปตะพาบ รู้สึกอุ่นไปทั้งตัว แถมยังร้อนวูบวาบนิดๆ เขาเคล้าเคลียให้จ้าวพิ่นหยูลองดู
จ้าวพิ่นหยูก็ดื่มซุปตะพาบเหมือนกัน ร่างกายก็ร้อนวูบวาบอยู่บ้าง เธอแกล้งทำเป็นปฏิเสธแต่ก็ตอบสนองฟู่จิ่งเหิง
แต่ในใจยังมีปม กลัวว่าฟู่จิ่งเหิงจะไม่ได้เรื่องอีก ดังนั้นคืนนี้เธอจึงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เธอหวังให้ฟู่จิ่งเหิงกู้คืนความองอาจกลับมา
ทว่าทันทีที่เธอเพิ่งจะรู้สึกตื่นเต้น สิ่งที่กลัวก็เกิดขึ้นอีกครั้ง