“หุบปาก!” หนานซูหมิงกำข้อมือเวินลี่น่าแน่น “เป็นไปไม่ได้!”
เวินลี่น่างัดมือเขาออกพลางตอบอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง “ไม่เชื่อก็ไปถามเฉียวเหยียนดูสิ! หนานซูหมิง นายโกรธจนเสียอาการแล้วล่ะสิ? ผู้หญิงที่นายหมายปองดันเป็นดอกไม้ร่วงโรย!”
“เกิดเป็นผู้หญิงเหมือนกัน เธอก็น่าจะรู้ว่าข่าวลือมันฆ่าคนได้! เรื่องที่เธอพูดมาฉันจะไปสอบสวนเอง แต่ก่อนหน้านั้นถ้าเธอยังพูดจาไร้สาระอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
หนานซูหมิงจ้องเวินลี่น่าอย่างระแวดระวัง แล้วสะบัดมือปล่อยเธอ
แรงสะบัดรุนแรงจนเวินลี่น่าหงายหลังล้มลงก้นกระแทกพื้น แต่เมื่อมองแผ่นหลังรีบร้อนของหนานซูหมิง แววตากลับฉายแววสมใจ
หนานซูหมิงจะสอบสวนยังไง? เขาไม่มีทางถามกู้เนี่ยนหรอก
หนานซูหมิงกล้าดียังไงมาปฏิเสธเธอ สมควรแล้วที่เขาจะต้องรู้สึกขยะแขยงราวกับกลืนแมลงวันลงไป
ทันใดนั้น มือใหญ่ก็พยุงเธอขึ้น เวินลี่น่าเงยหน้ามอง: “หนาน...”
แต่กลับเป็นฟู่จิ่งเหิง
ฟู่จิ่งเหิงอารมณ์หม่นหมอง ออกมาเดินเล่น กลับได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าโดยไม่คาดคิด เขาขมวดคิ้วถาม: “เวินปัญญาชน ที่เธอพูดเป็นเรื่องจริง? กู้เนี่ยนถูก...”
แววตาเวินลี่น่าฉายแววลน แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว: “ฉันเห็นกับตาจริง ๆ แต่เธออย่าถามกู้เนี่ยนนะ ผู้หญิงคนนั้นร้ายกาจที่สุด ฉันกลัวว่าจะถูกเธอใส่ร้ายกลับมาอีก...”