เมื่อเห็นว่าพึ่งพาฟู่จิ่งเหิงไม่ได้ จ้าวพิ่นหยูจึงได้แต่ขอร้องต่อหน้าคนทั้งหน่วย
"หัวหน้าหน่วยใหญ่ รองหัวหน้าหน่วย พวกผู้ใหญ่อย่างเราไม่เอาหน้าตาก็ช่างเถอะ แต่เด็ก ๆ ยังเล็กมาก พวกเขาไม่รู้อะไรเลย ผู้ใหญ่สอนอย่างไรก็ทำตามอย่างนั้น..."
เธอมองไปที่ลูกชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งใส่เสื้อผ้าปะชุนอยู่เบื้องล่าง คนโตอายุแค่แปดขวบ คนเล็กเพิ่งสี่ขวบ มือเล็ก ๆ สกปรกพันกันแน่น สีหน้าดูเคอะเขินไม่รู้จะทำอย่างไร
ในใจเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เป็นความสิ้นหวังที่มองไม่เห็นอนาคตเลย
เธอใช้ชีวิตมาจนถึงขั้นนี้ได้ยังไงกัน
"ฉันอยู่บ้านตระกูลฟู่คนเดียวเสียงก็เบา ควบคุมลูกสองคนนี้ไม่ได้เลย พวกเขาไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง พวกเขาไม่สมควรถูกคนอื่นรังเกียจเพราะความผิดของผู้ใหญ่เลยนะ!"
เธอมองอู๋ซิ่วหลานที่กอดลูกสองคนไว้เบื้องล่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและชื่นชม
ทำไมอู๋ซิ่วหลานที่เมื่อก่อนไม่สู้เธอ ตอนนี้ถึงได้มีชีวิตที่ดีขนาดนี้
ส่วนอู๋ซิ่วหลานก็ยิ่งมั่นใจว่าการที่เธอเสนอแยกครัวเรือนเมื่อก่อนเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิต เธอภูมิใจผลักสามีข้าง ๆ
ฟู่จิ่งเฟิงในใจทั้งดีใจที่โชคดีและทั้งอับอาย
คนบนเวทีก็คือครอบครัวของเขาทั้งนั้น
ทำให้เขาเป็นคนไม่ดีทั้งภายในภายนอก
เขาลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ลุกขึ้นพูดว่า: "หัวหน้าหน่วยใหญ่ รองหัวหน้าหน่วย ได้โปรดยกเว้นการสารภาพผิดให้เด็กสองคนนั้นเถอะครับ พวกเขายังเล็ก..."