“เดี๋ยวก่อน”
เมื่อได้ยินฟู่จิ่งเฉินเอ่ยปากรั้งไว้ หัวใจที่เงียบงันของซ่งเจาหนิงก็พลันฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่กลับได้ยินฟู่จิ่งเฉินพูดว่า
“ซ่งเจาหนิง เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น ต่อไปอย่ามาหาผมอีกเลย ผมไม่อยากให้ภรรยาผมเข้าใจผิด”
ซ่งเจาหนิงมองฟู่จิ่งเฉินที่ใจร้ายถึงเพียงนี้ รู้สึกเจ็บใจจนหายใจไม่ออก เธออ้าปาก อยากถามฟู่จิ่งเฉินว่า มิตรภาพสหายร่วมรบที่เคยฝ่าความตายมาด้วยกัน เปราะบางถึงเพียงนี้เลยหรือ?
แต่มองสีหน้าที่บึ้งตึงของฟู่จิ่งเฉิน เธอก็รู้ว่าตอนนี้พูดอะไรออกไปก็เป็นการหาความอัปยศใส่ตัวเอง
ฟู่จิ่งเฉินเมื่อก่อนไม่ใช่คนแบบนี้เลยนะ
แต่ก่อนเขาใจกว้างมาก อดทนกับคนอื่นได้ เล่นมุกตลกได้ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
ต้องเป็นเพราะกู้เนี่ยนพูดอะไรใส่เขาอย่างแน่นอน
กู้เนี่ยนตั้งแต่เจอเธอครั้งแรกก็ตั้งใจข่มเธอให้กลัวแล้ว
เป็นผู้หญิงบ้านนอกที่น่ารังเกียจจริงๆ
เธอควรรอตอนกู้เนี่ยนไม่อยู่ แล้วค่อยไปอธิบายกับฟู่จิ่งเฉินดีๆ
เธออดกลั้นความเจ็บปวดในใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจและใจกว้าง: “ไม่ว่ายังไง เมื่อได้เห็นผู้กองฟู่กลับมายืนได้อีกครั้ง ฉันดีใจจากใจจริงนะคะ ไม่รบกวนผู้กองฟู่พักผ่อนแล้ว ฉันไปก่อนค่ะ”
กู้เนี่ยนหัวเราะเยาะในใจ
สมกับเป็นนางเอกของเรื่องจริงๆ มันใจเย็นได้มากจริงๆ
เธอยกมือขึ้นไปจับคางของฟู่จิ่งเฉิน เลิกคิ้วพูด: “นี่มันนางร้ายขั้นสูงเลยนะ ต่อไประวังหน่อย ถ้าวันไหนทำฉันเสียใจ ฉันจะไม่เอาคุณแล้ว”
ถึงแม้ว่ากู้เนี่ยนจะพูดคำนี้ด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ แต่ฟู่จิ่งเฉินรู้ว่าเธอพูดอย่างจริงจัง