หลังจากกู้เนี่ยนจากไป แม่ตระกูลฟู่ไม่ยอมแพ้ ถามเสิ่นอ้ายกั๋วว่า “หัวหน้าหน่วยเสิ่น ท่านคงแกล้งแสดงให้กู้เนี่ยนดูใช่ไหม ฉันยังช่วยท่านคุมพวกนักโทษการเมืองอยู่เลยนะ อากาศร้อน ท่านพักในบ้านเถอะ”
เสิ่นอ้ายกั๋วขมวดคิ้ว “พูดเหลวไหลอะไร ใครแกล้งแสดงให้กู้เนี่ยนดู ข้าเป็นคนยุติธรรมที่สุด ยังจะใช้กระสุนเคลือบน้ำตาลทุนนิยมมาล่อลวงข้าอีก ข้าจะไปแจ้งจับท่าน”
เส้นสายของกู้เนี่ยนแข็งขนาดนั้น เขากล้าไปล่วงเกินใครได้
เห็นแม่ตระกูลฟู่ยังยืนเหม่อ เขาตวาดเย็นชาว่า “ยังยืนเหม่ออะไร ยังไม่รีบไปทำงาน!”
พูดพลาง เขาหยิบแส้บนพื้นขึ้นมา ฟาดใส่อากาศดังเปรี้ยง แต่ก็แค่ขู่เท่านั้น เขาไม่เคยตีคนจริงจัง
เป็นเจ้าหน้าที่รัฐที่ยุติธรรม จะไปตีคนได้ยังไง
แม่ตระกูลฟู่ได้แต่จำใจไปทำงาน ในใจยิ่งเกลียดกู้เนี่ยนมากขึ้น
พ่อตระกูลฟู่ส่งเสียงฮึดฮัดเย็นชาว่า “ให้เจ้าพอสักหน่อยก็ไม่ฟัง ตอนนี้ซวยแล้วใช่ไหม?!”
แม่ตระกูลฟู่เจ็บใจ “เจ้าน่ะดีแต่พูด ตอนสำคัญน่ะไม่กล้าแม้แต่จะผายลม!”
ส่วนไล่ซานกับฟู่เฉียงก็สบตากันครู่หนึ่ง ด้านหนึ่งทำไปอย่างจำยอม อีกด้านก็กระซิบแลกเปลี่ยนเคล็ดลับเมียกันเบาๆ
ฟังว่าฟู่เฉียงเมื่อคืนส่งส่วยให้หลวงเพียงครั้งเดียว ไล่ซานไม่อยากเชื่อ “เจ้าไม่คิดอีกเลยหรือ”
เพิ่งได้เมียมา ฟู่เฉียงก็คิดสิ “เหยียนเหยียนร้องไห้ตลอด ร้องโวยวายตลอด นางคงมีปมในใจ”
“ปมบ้าอะไร ต้องไม่สบายแน่ ถ้าสบายจริงจะมีปมได้ยังไง” พูดไปก็หยิบของดีในกระเป๋าให้ฟู่เฉียงดู “หน่าหน่าของข้าก็ร้องว่าเจ็บ ไม่ยอม พอใช้หมอกู้แอบเปิดให้ข้า เมื่อคืนนางกลับเป็นฝ่ายรุก...... เอ่อ......”