ฟู่จิ่งเฉินไม่ได้เอ่ยปากถามกู้เนี่ยน
เพราะยังไงพวกเขาก็ยังไม่สนิทกันถึงขั้นนั้น
แค่เธอกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว
ตอนแรกเขาคิดว่าคงจะนอนไม่หลับแล้ว แต่เมื่อได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอดังมาจากเตียงข้าง ๆ เขาก็เคลิ้มหลับไปโดยไม่รู้ตัว
วันรุ่งขึ้น กู้เนี่ยนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
หลังจากช่วยฟู่จิ่งเฉินล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอก็ฮัมเพลงไปล้างหน้าแปรงฟันและทำกับข้าว
มื้อเช้าเธอต้มโจ๊กลูกเดือย ทำขนมปังข้าวโพด และผัดแตงกวากับไข่
"มื้อเช้าทำง่าย ๆ หน่อยนะ ตอนกลางวันจะต้มซุปกระดูกหมูให้ดื่ม"
"ก็หรูหราแล้ว" ฟู่จิ่งเฉินตอบแล้วถามต่อ "วันนี้เธอจะไปเยี่ยมป้าถังในเมืองไหม"
กู้เนี่ยนส่ายหน้า "พรุ่งนี้ค่อยไป กินข้าวเสร็จแล้วฉันจะไปดูบ้านเรา แล้วก็หาช่างมาตีเฟอร์นิเจอร์"
เมื่อคืนเธอขโมยคลังสมบัติบ้านตระกูลฟู่มา เธอกลัวว่าพวกนั้นจะมาก่อกวน ปล่อยให้ฟู่จิ่งเฉินอยู่คนเดียวจะไม่ปลอดภัย
แต่ก็ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่
เพราะของพวกนั้นเป็นของต้องห้ามยุคปฏิวัติวัฒนธรรม ตระกูลฟู่คงไม่กล้าพูดให้คนอื่นรู้หรอก
แต่เธอก็จะป้องกันไว้ก่อนแล้วกัน
ทางนี้ พ่อตระกูลฟู่และแม่ตระกูลฟู่ตื่นขึ้นมาแล้วก็มองไปที่โพรงเตาเป็นนิสัย วินาทีต่อมาทั้งคู่ก็ร้องโหยหวนขึ้น
เมื่อเห็นกล่องเหล็กเปล่าเปลือย แม่ตระกูลฟู่ก็ร้อนใจจนกระทืบเท้า
"ไอ้สารเลวตัวไหนมาขโมยท..."
พูดไม่ทันจบก็ถูกพ่อตระกูลฟู่เอามือปิดปาก
พ่อตระกูลฟู่ก็เจ็บใจจนกระทืบเท้า แต่พูดออกไปไม่ได้