กู้เนี่ยนแทบจะอ้วก ลงมือเลยดีกว่า สู้ไม่ได้ก็รอให้พลังเต็มแล้วค่อยกลับมาแก้แค้นอีกที
“ไอ้อ้วน ปากกล้าดีนะ!”
พอเห็นกู้เนี่ยนล้วงกระเป๋า ไอ้อ้วน เอ่อ ไม่ใช่ พี่เหลียงก็ยิ้มออก
เขาคิดว่ากู้เนี่ยนกลัวแล้ว ยอมแล้ว
เขาหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ “ไม่กล้าปากดีแล้วจะเอาให้สาวสวยอยู่หมัดได้ไง? แค่สาวสวยยอมอยู่กับพี่ พี่รับรองว่าต่อจากนี้จะนอนกับเธอคนเดียว...”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ หัวเข่าก็ปวดแปลบขึ้นมา เขาก้มลงดูก็เห็นเข็มเงินเล่มหนึ่งฝังเข้าไปในหัวเข่า
ที่แท้ เมื่อครู่กู้เนี่ยนล้วงกระเป๋าไม่ได้หยิบเงิน แต่หยิบเข็มออกมาจู่โจมเขา
เขาคำรามลั่น “ยัยแพศยา ไม่รู้จักดีชั่ว เข้ามา! จับตัวกลับไป ทำให้นางต้องชดใช้!”
พอสิ้นเสียง ลูกน้องห้าคนที่อยู่ข้างหลังก็กวัดแกว่งกระบองเหล็กวิ่งเข้ามาหากู้เนี่ยนทันที
กู้เนี่ยนโยนจักรยานทิ้งข้างทาง แล้วเตรียมพร้อมสู้
“ไม่กลัวตายก็เข้ามาเลย! สามีฉันเป็นทหารที่เคยทำเกียรติคุณชั้นหนึ่งให้ประเทศชาติ ตัวฉันเองก็ได้รับรางวัลบุคคลดีเด่นด้านความกล้าหาญจากตำรวจ เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองก็เป็นลุงของฉัน รองผู้อำนวยการตำรวจก็เป็นอา ดูสิฉันจะไม่ซัดพวกแกไอ้พวกเกเรที่เอาแต่เกะกะไปวันๆ ให้กระทั่งแม่แท้ๆ ยังจำไม่ได้เลย!”
วันนี้พลังสู้ของเธอไม่พอ เลยใช้ฐานะข่ม
เป็นไปตามคาด หลังพูดจบ ลูกน้องที่เคยทำท่าดุร้ายก็เริ่มชะงัก
“พี่... จะสู้ดีไหม?”