ใจของฟู่จิ่งเฉินสั่นสะท้าน เขาเกือบจะถอดรองเท้าของกู้เนี่ยนออก แต่เมื่อเห็นเพื่อนบ้านทยอยเลิกงาน เขาจึงหยุดมือไว้ก่อน เขาใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวกู้เนี่ยนไว้ อีกมือคลำข้อเท้าของเธอ
"เจ็บข้างไหน?"
"ข้างขวา ที่อุ้งเท้า นายคลำไม่ถึงหรอก"
"กลับบ้านดู"
ฟู่จิ่งเฉินใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวกู้เนี่ยน อีกมือหมุนล้อรถเข็น ดีที่แรงแขนเขามากพอ ไม่อย่างนั้นบนทางดินขรุขระ แถมยังมีคนนั่งตักอีก แขนข้างเดียวจะหมุนรถเข็นได้ยังไง
ยิ่งกว่านั้น แผ่นหลังเขายังตั้งตรงอีกด้วย
ลู่อู่เห็นตอนเลิกงานจึงวิ่งมาจะเข็นให้ แต่ฟู่จิ่งเฉินไม่ยอม "ไปช่วยฉันเข็นจักรยานกลับบ้านหน่อย"
"จักรยานเหรอ?" ลู่อู่เบนความสนใจไปทันที นั่นมันจักรยานจริง ๆ นะ หมู่บ้านพวกเขาไม่กี่คันหรอก "เฉิน ผมลองขี่ได้ไหม?"
ฟู่จิ่งเฉินมองไปที่กู้เนี่ยน
เขาไม่รู้ว่ากู้เนี่ยนยืมหรือซื้อมา
กู้เนี่ยนพยักหน้าเลย "ตามสบายเลย" แล้วกระซิบข้างหูฟู่จิ่งเฉิน "วันนี้ฉันซื้อที่ตลาดมืดมา"
ฟู่จิ่งเฉิน "อืม" หนึ่งครั้ง แล้วหมุนรถเข็นต่อ
เวินลี่น่าที่เลิกงานเห็นเหตุการณ์นี้จากระยะไกลก็อดวิ่งเข้ามาเหน็บแนมไม่ได้ "คุณหมอกู้ ทำไมตอนกลางวันแสก ๆ ยังมานั่งตักคนอื่นอีก?"
ได้ยินเสียงเวินลี่น่า กู้เนี่ยนไม่แม้แต่จะเงยหน้า "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก!"
เวินลี่น่าถลึงตา "แกทำลายสายตาฉัน ทำไมไม่เกี่ยว? ฉันว่าคุณหมอกู้ ที่นี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ยังไงก็น่าจะรักษาภาพลักษณ์ในที่สาธารณะบ้างนะ"