“ให้ตายสิ! พวกสาวเมืองนี่มันแรงจริง ๆ กลางวันแสก ๆ ยังจะ......”
“ดูเวินปัญญาชนขาวผ่องเหมือนเต้าหู้สิ ปล่อยให้ไล่ซานนี่ได้กำไรไป”
“ทำไมเมื่อกี้ฉันไม่วิ่งเร็วกว่านี้ จะได้เจอเรื่องดี ๆ แบบนี้บ้าง”
ที่กองธงแดงมีเรื่องแปลกทุกปี แต่ปีนี้หนักสุด
ทุกคนต่างถกเถียงกันอย่างคึกคักเป็นพิเศษ
ทั้งพวกที่แค่นินทา กับพวกที่อิจฉาตาร้อน
หัวหน้าหน่วยใหญ่กับรองหัวหน้าหน่วยวิ่งหอบแฮ่ก ๆ มา ถึงที่หมายเห็นภาพนี้แล้วก็ทำหน้าหนักใจจนต้องตบมือดัง ๆ “พวกไม่รู้เรื่องอะไร มัวแต่ดูอะไร ยังไม่รีบหาเสื้อมาคลุมแล้วพาส่งโรงพยาบาลอีก”
แม้ไล่ซานจะกำลังสนิทสนมกับเวินปัญญาชนอยู่ แต่ในใจไล่ซานก็มองว่าเวินลี่น่าเป็นเมียของตนแล้ว จึงกอดเธอแน่น ด้านหน้าถูกปิดมิด ไม่ให้ใครเห็น แต่ขาท่อนล่างน่ะปิดไม่มิด ดังนั้นเมื่อเห็นคนจะเอาอะไรมาให้คลุมเวินลี่น่า เขาก็รีบแย่งเสื้อกั๊กมา แล้วตัวเองช่วยคลุมด้านหลังให้เวินลี่น่า ไม่ยอมให้คนนั้นถูกต้องเลย
คนนั้นเป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์ อยากจะดึงเวินลี่น่าออกมา ดูให้เห็นข้างหน้าด้วย แต่พอเขาลงมือ เวินลี่น่าก็ส่งเสียงคราง แล้วกอดไล่ซานแน่นขึ้นไปอีก
ไล่ซานเห็นมีคนมาแย่งเมีย ก็รีบอุ้มเวินลี่น่าวิ่งหนีไปเลย
ฟังเสียงร้องของเวินลี่น่าที่ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนก็พากันถอนหายใจอีกครั้ง
“ให้ตาย ดูไล่ซานหน้าตาไม่ดีแต่ดูเหมือนฝีมือดีนะ ขนาดนี้ยังไม่แยกจากกันอีก”
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ เห็นปรนเปรอให้เวินปัญญาชนเสียวจนแทบทนไม่ไหว”
“จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ได้กำไรใคร เวินปัญญาชนสุขสม ไล่ซานก็อุ้มหญิงงามกลับบ้าน”
มองแผ่นหลังลุกลี้ลุกลนของไล่ซานและฟังคำตลกลามกจากคนอื่น แม่ตระกูลฟู่ที่เพิ่งกลับจากโรงพยาบาลในเมืองก็ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? ฉันดูแล้วทำไมรู้สึกว่าไล่ซานมันอุ้มผู้หญิงอยู่ล่ะ แล้วมันมันหน้าตาแบบนั้น มันยังมีผู้หญิงมาสนใจอีกเหรอ?”