สุดท้ายทั้งสองก็ไม่ได้ล้ำเส้นขั้นสุดท้าย ก็เพราะข้อมือของกู้เนี่ยนนั่นแหละที่ยอมจำนน
วันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ส่องเข้ามา กู้เนี่ยนยังคงขี้เกียจไม่อยากลุกจากเตียง
จนกระทั่งได้ยินเสียงฟู่จิ่งเฉินถือข้าวเข้ามา เธอถึงแสร้งทำเป็นโกรธเคืองว่า "ฟู่จิ่งเฉิน เมื่อคืนไม่ใช่ฉันจะหักดอกไม้ด้วยมือโหดเองหรอกเหรอ? ทำไมกลายเป็นฉันถูกนายเล่นงานแทนล่ะ?"
ฟู่จิ่งเฉินวางกับข้าวบนโต๊ะ แล้วหมุนรถเข็นเข้ามาใกล้ ลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดู "ทำไมจะไม่ใช่มือโหดของเธอล่ะ?"
พูดจบก็มองไปที่มือของกู้เนี่ยนอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
มือคู่นี้เล่นงานเขามาสามครั้งแล้ว...
แววตาของเขาอ่อนโยนยิ่ง ตั้งใจนวดมือให้กู้เนี่ยน พลางพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "ยังนอนไม่พอก็นอนต่อเถอะ เนี่ยนเนี่ยนตื่นเมื่อไหร่ฉันก็อุ่นข้าวให้เมื่อนั้น"
พูดจบก็นึกอะไรขึ้นได้ เขาเลยรินน้ำให้กู้เนี่ยนหนึ่งแก้วตามแบบที่เธอเคยทำให้ "ดื่มน้ำก่อนนะ"
เขารู้ว่าน้ำในกระติกน้ำร้อนเป็นของล้ำค่า คงเป็นเพราะกู้เนี่ยนใส่สมุนไพรจีนที่ช่วยบำรุงร่างกายอะไรลงไป
แต่เขาไม่ได้กลิ่นสมุนไพรจีนแม้แต่น้อย
เขาสงสัย แต่เมื่อกู้เนี่ยนไม่มีทีท่าว่าจะบอก เขาก็ไม่ถามมาก
แค่รู้ว่าเธอดีต่อเขาก็พอแล้ว
มองแก้วน้ำที่เขายื่นให้ กู้เนี่ยนยิ้มบาง ๆ แล้วเงยหน้าดื่มลงไป
ดีที่พระเอกเป็นคนรู้จักกาลเทศะ ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องอธิบายยืดยาวแน่
ดื่มน้ำพุวิเศษแล้ว ก็ฟื้นกำลังวังชาขึ้นมา กู้เนี่ยนเลยไม่ได้อู้อยู่บนเตียงต่อ ขณะลุกขึ้นแต่งตัว พอเห็นรอยชัด ๆ บนหน้าอก เธอก็ตะโกนลั่น "ฟู่จิ่งเฉิน ดูผลงานของนายสิ!"