จันทร์บนฟ้า? เทียบกับแสงจันทร์ในดวงใจไม่ได้หรอก!
กู้เนี่ยนนอนอยู่ในอ้อมกอดของฟู่จิ่งเฉินด้วยสีหน้าพึงพอใจ หลีกเลี่ยงกระดูกที่หักของเขา แล้วยกมือขึ้นโอบรอบเอวเขาไว้ "นายคือขาใหญ่ของฉัน"
"ขาใหญ่?"
"ฉันจะเกาะนายไง"
ฟู่จิ่งเฉินอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
"ฮ่า ๆ!" กู้เนี่ยนหัวเราะอย่างประหลาดใจ เธอพยุงตัวขึ้นมามองฟู่จิ่งเฉิน "ฟู่จิ่งเฉิน นายหัวเราะด้วย"
พระเอกหล่ออยู่แล้ว ยิ้มแบบนี้ยิ่งทำให้หล่อกว่าเดิมอีก
"นายยิ้มแล้วดูดีนะ คราวหลังยิ้มบ่อย ๆ นะ"
ฟู่จิ่งเฉินกอดเธอ ลูบข้อมือเธอเบา ๆ แล้วตอบเสียงเบา "ดีจ้ะ~"
กู้เนี่ยนนอนลงอีกครั้ง ซบอยู่ในอ้อมกอดเขา แล้วถามอีก "ซี่โครงนายยังเจ็บไหม?"
ฟู่จิ่งเฉินส่ายหน้า "ไม่เจ็บ มีเนี่ยนเนี่ยนคอยดูแล ทั้งกายและใจก็ดีขึ้นเร็วมาก"
กู้เนี่ยนรู้ว่าเป็นเพราะน้ำพุวิเศษ
ตอนนี้เธอไม่เพียงแต่ให้ฟู่จิ่งเฉินดื่มน้ำพุวิเศษ แม้แต่น้ำที่ใช้ทำกับข้าวในบ้านก็เปลี่ยนเป็นน้ำพุวิเศษทั้งหมด
ตามอาการบาดเจ็บของฟู่จิ่งเฉินแต่เดิม เธออาจต้องรักษาเป็นปีหรือครึ่งปี แต่เพราะมีน้ำพุวิเศษ ช่วงแรกช่วยบำรุงร่างกายให้เขา เปิดเส้นลมปราณให้โล่ง แล้วเสริมด้วยการฝังเข็ม เธอคาดว่าสองเดือน ฟู่จิ่งเฉินก็น่าจะลุกขึ้นยืนได้
แต่เธอก็ยังพูดว่า "พูดเพราะขนาดนี้ ให้รางวัลดี ๆ สักหน่อย"
"อะไรเหรอ?"
กู้เนี่ยนหยิบนาฬิกาข้อมือโลหะออกมาจากกระเป๋าเหมือนเล่นกล เป็นของเก่าของปู่เธอ แม้จะดูเก่าไปหน่อย แต่ก็เป็นของยุคนี้พอดี เอามาให้ฟู่จิ่งเฉินใช้กำลังเหมาะ
"ให้ดูเวลาไง"
สายตาของฟู่จิ่งเฉินหยุดอยู่ที่ตัวอักษร "เสียว" ที่สลักลึกอยู่ด้านหลังหน้าปัด เขาถามว่า "ตัวอักษร 'เสียว' นี้หมายความว่าอะไร?"
กู้เนี่ยนตอบหน้าตาเฉย "ผู้ใหญ่ที่อาวุโสมีวาสนาคนหนึ่งให้มา เป็นนาฬิกาผู้ชาย ฉันก็ใช้ไม่ได้ ก็เลยเอามาให้นายใช้"