ไม่นานลู่เหวินกลับมา เขาส่งเงินที่เหลือคืนให้ฟู่จิ่งเฉิน ฟู่จิ่งเฉินชวนเขากินเกี๊ยว
ลู่เหวินจะกล้ากินเกี๊ยวบ้านคนอื่นได้ยังไง บอกว่าที่บ้านทำกับข้าวไว้แล้ว แล้วก็เดินจากไป ฟู่จิ่งเฉินร้องเรียกไม่ทัน
กู้เนี่ยนยกเกี๊ยวเข้ามา มองหน้าฟู่จิ่งเฉินที่ดูเก้อเขินเล็กน้อย เธอทำเป็นไม่เห็นถามไปว่า
“พี่ลู่ไปได้ยังไงกัน ฉันต้มเกี๊ยวมาตั้งเยอะ เราสองคนกินยังไงก็ไม่หมด งั้นฉันเอาไปให้เขาสักถ้วยนะ”
ความดีระหว่างคนก็ต้องมีทั้งให้และรับ
ก่อนหน้านี้ฟู่จิ่งเฉินอาจจะดูแลลู่เหวินมากกว่า แต่ไม่ว่าจะมากน้อยแค่ไหน คนอื่นช่วยเช็ดขี้เอาข้าวมาให้ตั้งเดือนกว่า ยังไงฟู่จิ่งเฉินก็เป็นฝ่ายได้เปรียบ
เมื่อตอนนี้เธอมาแล้ว ก็ควรตอบแทนกันไปมา
มีของให้ก่อนถึงจะได้รับตอบ การให้และรับตอบกันถึงจะยั่งยืน
ฟู่จิ่งเฉินตาเป็นประกาย “ลำบากเนี่ยนเนี่ยนแล้ว...”
กู้เนี่ยนแกล้งทำท่าบิดหน้าหล่อๆ ของเขา “คราวหลังถ้ายังเกรงใจฉันอีก บิดจริงแน่!”
พูดจบ เธอก็ยิ้มถือเกี๊ยวถ้วยหนึ่งไปบ้านลู่เหวิน
ตอนนี้ลู่เหวินกำลังเล่าให้ลู่อู่ฟังอย่างออกรส “เนี่ยนเนี่ยนบอกว่า เงินค่าขนมของฉันต้องไม่ต่ำกว่าสองร้อย เนี่ยนเนี่ยนยัดเยียดสมุดบัญชีให้ฉัน... อย่าคิดว่าไอ้หนูนั่นพูดลอยๆ ตอนนั้น จริงๆ แล้วจงใจพูดให้ข้าได้ยิน อวดเบ่งชัดๆ นึกไม่ถึงว่าไอ้หนูนั่นพอนัดรักแล้วกลายเป็นสมองรัก”