“เนี่ยนเนี่ยน ฉันอยู่นี่”
กู้เนี่ยนมองตามเสียงลงไปก็ตกใจจนถอยกรูด ก่อนจะรีบก้มลงไปอุ้มเขา
“เธออุ้มไม่ไหว...”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ฟู่จิ่งเฉินก็ถูกกู้เนี่ยนอุ้มแบบเจ้าหญิงเสียแล้ว
กู้เนี่ยนวางเขาลงบนเตียง แล้วตรวจดูอย่างละเอียด “ล้มตรงไหนเจ็บไหม”
“ไม่เจ็บ”
กู้เนี่ยนจับชีพจรให้เขา ตรวจสอบซี่โครงอย่างถี่ถ้วน แน่ใจว่าไม่เป็นอะไรแล้วจึงถาม “แล้วนายตกไปอยู่บนพื้นได้ยังไง”
“แก้วน้ำหล่น ฉันจะเก็บ แต่เอื้อมไม่ถึงก็เลยพลาดตกไป”
“ถ้าหล่นก็รอให้ฉันกลับมาเก็บก็ได้ ซี่โครงนายยังไม่ติดดี ถ้าล้มแล้วหักอีกล่ะ”
กู้เนี่ยนตัดสินใจจะลงโทษเขา เธอทำหน้าดุ แต่จริง ๆ แล้วมือแทบไม่ออกแรงเลย เธอบิดฟู่จิ่งเฉินไปพลางถามหน้าตาเคร่งเครียด “ต่อไปนี้ต่อให้ฟ้าถล่มก็ห้ามไปยุ่ง จำได้ไหม”
ฟู่จิ่งเฉินรู้สึกว่าตัวเองสร้างปัญหาให้กู้เนี่ยน เขาจับมือกู้เนี่ยนไว้ด้วยสีหน้ากังวล “ฉันผิดไปแล้ว เธอบิดแรง ๆ เลย”
เห็นสีหน้าระแวดระวังของเขา กู้เนี่ยนก็ใจอ่อนจนทำไม่ลง เธอเปลี่ยนมาใช้สองมือประคองหน้าเขา “รู้ว่าผิด คราวหน้าก็อย่าทำแบบนี้อีก ไม่มีอะไรสำคัญเท่าร่างกายของนาย ฉันจะไปตักน้ำมาเช็ดตัวให้นะ”
เธอเก็บแก้วน้ำไปล้างที่ลานบ้าน แล้วตักน้ำใส่กะละมัง ผสมน้ำร้อน ก่อนจะเช็ดตัวให้ฟู่จิ่งเฉิน