หัวหน้าหน่วยใหญ่จัดการงานในนาเสร็จ ก็กำลังปรึกษากับรองหัวหน้าเรื่องการจับปลาในสัปดาห์หน้า
กองธงแดงของพวกเขาอยู่ติดทะเล ผลัดเปลี่ยนกับหน่วยใกล้เคียงออกทะเลจับปลา
สัปดาห์หน้าก็ถึงคิวพวกเขาแล้ว
ถึงจะจับได้ไม่มาก แต่ก็พอเปลี่ยนรสชาติอาหาร
ทุกคนต่างเฝ้ารอวันนั้น
ทันใดนั้น ก็มีผู้นำจากคอมมูนมา
หัวหน้าหน่วยใหญ่กับรองหัวหน้ารีบลุกขึ้นต้อนรับ “หัวหน้าหม่า มีอะไรหรือครับ?”
หัวหน้าหม่าพูดตรงประเด็น “ฟู่จิ่งเฉินเป็นคนหน่วยพวกคุณใช่ไหม? เขาเป็นทหารที่เคยทำเกียรติคุณชั้นหนึ่งให้ประเทศใช่หรือไม่?”
หัวหน้าหน่วยใหญ่กับรองหัวหน้ารีบพยักหน้า “ใช่ครับ!”
ทั้งสองเห็นว่าเสมียนที่ตามหลังหัวหน้าหม่า มือถือของมาด้วย นี่มิใช่ทางองค์กรจะมาเยี่ยมทหารเกียรติคุณชั้นหนึ่งหรือ?
แต่ก่อนก็ไม่เคยเห็นได้รับเกียรติแบบนี้เลยนี่
หัวหน้าหม่าไม่ได้ไปหาฟู่จิ่งเฉินโดยตรง แต่กลับสอบถามทั้งสองอย่างละเอียดเกี่ยวกับสถานการณ์ของฟู่จิ่งเฉิน
เมื่อได้ยินว่าฟู่จิ่งเฉินแยกบ้านกับตระกูลฟู่แล้ว ต้องอาศัยบ้านเพื่อนสนิท สีหน้าหัวหน้าหม่าก็เคร่งขรึมขึ้นทันที “หัวหน้าหน่วยลู่ รองหัวหน้าฟู่ ถึงแม้ความสัมพันธ์ของฟู่จิ่งเฉินจะยังไม่ได้ย้ายกลับมา แต่เขาเป็นวีรชนที่เคยทำเกียรติคุณชั้นหนึ่งให้ประเทศ ทั้งยังเป็นคนของกองธงแดงอย่างแท้จริง พวกเราจะทนเห็นเขาไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนได้อย่างไร?”
หัวหน้าหน่วยใหญ่กับรองหัวหน้าค่อนข้างลำบากใจ “หัวหน้าหม่า ท่านคงไม่ทราบ พวกเราเองก็เฝ้ามองจิ่งเฉินเติบโตมา แต่ในหน่วยไม่มีกฎข้อนี้ พวกเราก็ไม่กล้าแบ่งที่ดินให้เขาสร้างบ้านโดยพลการ”