ต่อหน้าเจ้าหน้าที่จากสหกรณ์ หัวหน้าหน่วยใหญ่ชี้ที่ดินว่างสำหรับสร้างบ้านห้าแปลงของหมู่บ้านสกุลลู่ให้ฟู่จิ่งเฉินดู
ทางตะวันตกของหมู่บ้านมีสองแปลง ขนาดประมาณสามร้อยตารางเมตร กลางหมู่บ้านมีหนึ่งแปลง ติดกับหน่วยใหญ่และโรงเรียนประถม ทำเลดีมาก แต่พื้นที่ไม่ใหญ่ ประมาณสองร้อยตารางเมตร ทางตะวันออกของหมู่บ้านมีสองแปลง แปลงหนึ่งสามร้อยตารางเมตร ไม่ไกลจากบ้านลู่เหวินเท่าไหร่ อีกแปลงหนึ่งสี่ร้อยตารางเมตร ตำแหน่งค่อนข้างเปลี่ยว อยู่ชายหมู่บ้าน
หัวหน้าหน่วยใหญ่คิดว่าฟู่จิ่งเฉินคงจะเลือกแปลงสามร้อยตารางเมตรทางตะวันออกของหมู่บ้าน เพราะดูจากสภาพเขาในตอนนี้ ถ้าอยู่ใกล้บ้านลู่เหวิน วันหลังก็จะได้ดูแลกัน
ใครจะรู้ว่าฟู่จิ่งเฉินกลับให้กู้เนี่ยนเลือก “กู้เนี่ยน เธอชอบแปลงไหน”
กู้เนี่ยนไม่ลังเล เลือกแปลงที่ใหญ่ที่สุดโดยตรง
ก็อยู่หมู่บ้านเดียวกันนี่ จะเปลี่ยวไปถึงไหนกัน
ในอนาคตเธอจะเป็นภรรยาขุนนางเชียวนะ หมู่บ้านสกุลลู่ก็แค่ที่พักชั่วคราว
แน่นอนว่าต้องเลือกแปลงที่ใหญ่ที่สุด ยิ่งใหญ่ วันหลังเวนคืนก็ได้ส่วนแบ่งมาก
หัวหน้าหน่วยใหญ่เตือนด้วยความหวังดี “คิดให้ดีนะ แปลงนี้ค่อนข้างเปลี่ยว วันหลังถ้าเธอไปทำงานทิ้งจิ่งเฉินไว้บ้านคนเดียว เกิดอะไรขึ้น คนที่ทำงานในนาคงไม่ได้ยินเสียง”
ที่นาของหมู่บ้านสกุลลู่อยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้าน ทางตะวันออกติดทะเล ผ่านภูเขาไปก็เป็นทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา
นี่มันทำเลท่องเที่ยวในอนาคตชัดๆ วันหลังต้องรื้อบ้านเธอก่อนแน่ๆ
กู้เนี่ยนตอบอย่างแน่วแน่ “คิดดีแล้วค่ะ ฉันแค่อยากอยู่ไกลจากบ้านแก่ฟู่หน่อย ส่วนทางฟู่จิ่งเฉิน ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยเองค่ะ”