กู้เนี่ยนพูดว่า "สองคนนั้นอาจไม่ยอมไปหรอก เราแจ้งเรื่องนี้กับตำรวจ ให้พวกเขาออกหน้าเองเถอะ"
เห็นเถียนผิงผิงยังฉุดกู้เนี่ยนอยู่ คุณยายต่างก็พูดเสียงเข้มว่า "ฟังที่เนี่ยนเนี่ยนบอก"
เถียนผิงผิงถึงไม่กล้าฉุดอีก
เธอแลบลิ้น ตระกูลคุณยายต่างทำงานในแวดวงการเมืองทั้งบ้าน เธอเกรงกลัวจากใจจริง ถึงขั้นไม่อยากกลับเข้าเมืองพร้อมคุณยายต่างเลยด้วยซ้ำ
"พี่สาว คืนนี้ฉันนอนบ้านพี่นะ พอดีพรุ่งนี้ฉันจะได้พาพี่เข้าเมือง"
กู้เนี่ยนบอกว่า "บ้านฉันมีห้องเดียว ไม่สะดวกให้เธอค้าง"
เถียนผิงผิงเลยจำใจกลับเข้าเมืองกับคุณยายต่าง
วันรุ่งขึ้น กู้เนี่ยนฝากลู่เหวินให้ช่วยดูแลฟู่จิ่งเฉินสักหน่อย แล้วนั่งเกวียนเทียมวัวเข้าเมือง
ออกจากบ้านไม่ได้ดูฤกษ์ยาม แม่ตระกูลฟู่ที่กำลังจะไปไปรษณีย์เพื่อโทรศัพท์ก็บังเอิญอยู่บนเกวียนด้วย
แม่ตระกูลฟู่เสียเงินไปแล้ว พอเห็นกู้เนี่ยนก็เดือด "โอ้โหยว เนี่ยนเนี่ยนเข้าเมืองอีกแล้วเหรอ คราวก่อนหนีไม่สำเร็จ คราวนี้จะหนีต่อหรือไง"
กู้เนี่ยนเสียดสี "เช้าตรู่ไม่แปรงฟันก็ออกจากบ้าน เหม็นชะมัด"
"เธอนั่นแหละปาก..."
แต่ยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ลำคอก็ปวดแปลบ ตามด้วยเสียงหายไปในทันที แม่ตระกูลฟู่อ้าปากค้างพุ่งเข้าใส่กู้เนี่ยน แต่กู้เนี่ยนเอียงตัวหลบ เธอเลยพุ่งคว้าน้ำเหลว
แม่ตระกูลฟู่ชี้หน้ากู้เนี่ยน อ้าปากส่งเสียง "อ้า อ้า อ้า" กู้เนี่ยนไม่สนใจ เธอก็ได้แต่หันไปตะปบผู้หญิงหน้ากลมข้าง ๆ ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก