ฟู่จิ่งเฉินมองกู้เนี่ยนด้วยความตกตะลึง "เธอเป็นหมอเหรอ?"
กู้เนี่ยนหยุด แล้วเล่าเรื่องจริง-เท็จของเจ้าของร่างเดิมให้เขาฟังทั้งหมด
ฟู่จิ่งเฉินใจสั่นสะท้าน ผ่านไปนานกว่าจะเอ่ยเสียงแข็ง "เธอต้องลำบากมาก......"
เขาไม่ค่อยปลอบคนเก่ง แต่กลับรู้สึกเห็นใจกับสิ่งที่กู้เนี่ยนเจอ
เขาเองก็ไม่เคยเป็นที่รักของพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก เขาเติบโตมากับคำด่าทอของพ่อแม่ และการทำร้ายจากพี่ชายคนที่สอง แต่เขาเป็นผู้ชาย ตั้งแต่สิบขวบเป็นต้นมา พี่ชายคนที่สองก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้อีก
ต่อมาเขาเข้ากองทัพ ได้เป็นผู้บังคับหมวด อาจทำให้ครอบครัวมีหน้ามีตา พวกเขาจึงเริ่มดีกับเขาขึ้นบ้างอย่างประหลาด ทำให้เขารู้สึกถึงความรักที่ห่างหายมานาน แต่สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ไม่คู่ควร เมื่อเขากลายเป็นคนพิการ ความอบอุ่นจอมปลอมนั้นก็เหมือนฟองสบู่ที่ถูกทิ่มแทง สลายไปในพริบตา
เขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าความรักของพ่อแม่มันเปราะบางถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ไม่คิดเลยว่าพ่อแม่ของกู้เนี่ยนก็เป็นเช่นเดียวกัน
นี่คือสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมประสบ กู้เนี่ยนไม่ได้รู้สึกทุกข์ เธอส่ายหน้า "ฉันบอกเรื่องนี้ไม่ใช่เพื่อหาความปลอบใจ แต่ตอนเด็กฉันถูกตระกูลหนานตีอย่างหนัก ตัวฟกช้ำดำเขียวตลอด คุณปู่จางที่รักษาด้วยสมุนไพรในหมู่บ้านรู้เข้า ก็คอยแอบทายาให้ฉัน แถมยังสอนฝังเข็มและรู้จักสมุนไพรอีกด้วย ดังนั้นฉันก็ถือว่าเคราะห์ดีในโชคร้าย รู้วิชาแพทย์มาบ้าง"