ฟู่จิ่งเฉินกลับมาที่ห้องโถงฝั่งตะวันตก ผ้าห่มไม่ได้ถูกพับจริง แต่ถูกจัดวางเป็นรูปทรงที่มีแบบแผน ด้วยความเข้าขากันมานานระหว่างเขากับเซวียเส้ากวง ทำให้เขาหาตังค์ที่เซวียเส้ากวงทิ้งไว้ในผ้าห่มตรงตำแหน่งสามนาฬิกาได้อย่างแม่นยำ
รวมทั้งหมดสองร้อยหกสิบหยวน ไม่ใช่จำนวนเต็ม ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไอ้หนุ่มนี่เหลือไว้แค่ค่าตั๋วรถไฟ แล้วทิ้งเงินที่เหลือทั้งหมดไว้ให้เขา
ฟู่จิ่งเฉินส่ายหน้าอย่างจนใจ "ไอ้หนุ่มนี่คงไม่ได้ฝึกหนักมานานแล้วจริง ๆ"
เขาไม่ได้จัดการที่นอนทันที แต่กลับไปที่ห้องเพื่อจดบันทึกหนี้ก้อนนี้ คิดว่าถ้ามีโอกาสในภายหลังจะคืนให้
กู้เนี่ยนมองดูตัวอักษรที่เขียนไว้แน่นขนัดด้านบน มีบันทึกไว้เยอะมาก มีตั้งแต่จำนวนมากถึงสองร้อย ไปจนถึงเล็กน้อยแค่ห้าหยวน
เธอถามด้วยความสงสัย "นี่คืออะไรเหรอคะ"
ฟู่จิ่งเฉินจ้องมองไปที่ตัวอักษรแต่ละบรรทัด หรี่ตาลง
"นี่คือตอนที่ฉันบาดเจ็บต้องปลดประจำการ เพื่อนทหารร่วมกันบริจาคให้ตามความสมัครใจ คนที่ในมือมีเงินเหลือก็ให้มาก คนที่ขัดสนก็ให้น้อย"
พูดพลาง เขาชี้ไปที่ชื่อจางหมิงในบรรทัดหนึ่ง "จางหมิงนี่เป็นทหารใหม่ที่เพิ่งมาอยู่ใต้การบังคับบัญชาของฉัน ที่บ้านแม่เขาสุขภาพไม่ดี กินยาเป็นประจำ ทุกเดือนเขาใช้ชีวิตอย่างขัดสนมาก ปกติหนึ่งสตางค์ยังอยากจะผ่าครึ่งใช้ เขากลับเอามาสิบหยวน
แล้วก็หวังไห่คนนี้ ที่บ้านแนะนำคนรักให้ ต้องเก็บเงินแต่งภรรยา กลับเอามาสิบห้าหยวน..."
ฟู่จิ่งเฉินลูบคลำกระดาษหยาบ ๆ นั้น ความทรงจำย้อนกลับไปที่หน่วยทหาร เขาคิดถึงทหารใต้การบังคับบัญชาของเขา
อย่ามองว่าปกติพวกเขาทะเลาะกันไม่มีใครยอมใคร แต่ในยามเป็นตายกลับเป็นคนที่สามารถทำให้พวกเขาวางใจให้ปกป้องด้านหลังได้