จนกระทั่งเงาร่างนั้นลับสายตาไปหมด กู้เนี่ยนถึงได้ประคองฟู่จิ่งเฉินกลับบ้าน
ตอนไปส่งไม่มีใครอยู่ พอถึงเวลานี้ทุกคนก็เริ่มออกไปทำงานกันทีละคน
ไม่รู้ว่าใครส่งเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือด
“เหยด! ผีคืนชีพแล้ว! ฟู่จิ่งเฉินยืนได้แล้ว?!”
เสียงตะโกนก้องฟ้าสะเทือนดินนี้ ทำให้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองมา
ไม่นาน ฟู่จิ่งเฉินกับกู้เนี่ยนก็ถูกชาวบ้านล้อมจนแน่นขนัด
ตาเฒ่าจางที่เป็นคนขับรถม้าก็ไม่ออกไปส่งของแล้ว เขาอ้าปากค้างถามว่า “จิ่งเฉิน จู่ ๆ แกยืนได้ยังไง? คราวก่อนเจอยังนั่งวีลแชร์อยู่เลย?”
ลู่อู่กระเซ้าว่า “ลุงจาง ฟังน้ำเสียงท่านเหมือนไม่อยากให้เฉินยืนได้เลยนะ?”
ลู่อู่ย่อมรู้ดีว่าฟู่จิ่งเฉินเดินได้แล้ว
แต่คนอื่น ๆ ในหน่วยไม่รู้
ตั้งแต่ฟู่จิ่งเฉินยืนเดินได้ เขาก็ยังไม่ได้ออกจากบ้าน
ไม่ใช่สิ ออกไปครั้งหนึ่ง แต่คราวนั้นนั่งจักรยานลู่เหวินไป เพราะงั้นคนอื่นในหน่วยก็ยังไม่รู้ว่าฟู่จิ่งเฉินยืนเดินได้แล้ว
ตาเฒ่าจางทำเสียง “ชิ” แว้บหนึ่ง “ไอ้เวรเอ๊ย ฉันจะไม่หวังได้ไง เด็กในหมู่บ้านที่เฝ้ามองมาตั้งแต่เล็ก ฉันต้องหวังให้จิ่งเฉินยืนได้อยู่แล้วสิ”
พูดจบ เขายังจงใจประจบอีกประโยค “ว่าไหม ผู้กองฟู่?”
ฟู่จิ่งเฉินพูดเรียบ ๆ “ลุงจาง ที่นี่ไม่ใช่หน่วยทหาร ไม่มีผู้พัน เรียกชื่อผมก็พอ”
ตาเฒ่าจางรู้สึกเป็นเกียรติจนเนื้อเต้น หัวเราะแหะ ๆ คนอื่นในหน่วยก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย
“ดีนัก ดีจริง ๆ จิ่งเฉินกลับมายืนได้อีกครั้งแล้ว ชายที่เก่งที่สุดในกองธงแดงของเรากลับมายืนได้อีกครั้งแล้ว”