“นั่งเร็วเข้า เดี๋ยวแม่จะรินน้ำหวานให้” แม่ตระกูลฟู่พาคุณยายต่างกลับมาที่บ้าน ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
คุณยายต่างเหลือบมองในลานบ้าน ยิ้มตอบ “น้องสาว ไม่ต้องวุ่นวายหรอก ว่าแต่ สหายกู้เนี่ยนไม่อยู่บ้านเหรอ”
มือที่กำลังรินน้ำของแม่ตระกูลฟู่ชะงัก “พวกคุณมาไม่ตรงเวลาเลย เนี่ยนเนี่ยนไปในเมืองวันนี้ แต่วางใจเถอะ พอกลับมา ฉันจะบอกแทนแน่นอนว่าพวกคุณมาเยี่ยม”
ดวงตาทรงสามเหลี่ยมของนางแอบเหลือบมองถุงบนโต๊ะ
มีนมผง โอวัลติน เค้กไข่ ผลไม้กระป๋อง เนื้อหนึ่งก้อน ของตั้งเยอะทีเดียว
คุณยายต่างถามอีก “แล้วสามีของสหายกู้เนี่ยนอยู่ห้องไหน เราจะไปเยี่ยมสักหน่อย”
แม่ตระกูลฟู่เหลือบมองห้องตะวันตกตามนิสัย ก่อนจะตบมือพูดเกินจริง “โอ๊ย บังเอิญจริง ๆ เนี่ยนเนี่ยนพาเหล่าซานไปในเมือง... ไปตรวจขาน่ะ”
ตอนนั้นเอง ฟู่อานซานตัวมอมแมมเดินดูดนิ้วสีดำเข้ามา จ้องมองของน่าอร่อยบนโต๊ะ ไม่หยุดจะกลืนน้ำลาย
แม่ตระกูลฟู่รีบตวาดไล่เขาไป แต่เจิงเจิงกลับล้วงลูกอมกระต่ายขาวสองเม็ดจากกระเป๋ายื่นให้ “อ่ะ”
เจิงเจิงยังเป็นเด็ก คิดจะผูกมิตรด้วยการให้ขนมกับฟู่อานซาน แต่ฟู่อานซานได้ขนมแล้วก็วิ่งเข้าห้องไปทันที
เจิงเจิงจึงได้แต่นั่งเรียบร้อยข้างคุณยายต่างอีกครั้ง ถึงจะไม่พูดอะไร แต่สีหน้าก็แฝงความผิดหวัง
คุณยายต่างสังเกตเห็น จึงลูบหลังเขาเบา ๆ แล้วถามว่า “สหายกู้เนี่ยนกลับเมื่อไร”
นางไม่ค่อยซีเรียสหรอก แต่ลูกสะใภ้นางงานยุ่งทุกวัน กว่าจะมาได้สักทีก็ยาก วันนี้จึงอยากเจอหน้ากู้เนี่ยนให้ได้ จะได้ขอบคุณซึ่งหน้า