ฟู่จิ่งเฉินไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เขากลับไปสู่คืนวันที่นอนไม่หลับอีกครั้ง
กว่าจะทนจนฟ้าสว่างได้ เขาก็เหลือบมองเตียงหลังม่านอย่างเคยชิน
แต่กลับไม่มีใบหน้าที่มีชีวิตชีวาเช่นนั้นยิ้มทักทายเขาอีกแล้ว
ด้านหนึ่งเขาทำใจกว้างปล่อยให้เธอจากไป แต่อีกด้านหนึ่งก็ปรารถนาอย่างต่ำช้าให้เธออยู่ข้างกายเขาตลอดไป
เขาก็เป็นคนขัดแย้งในตัวเองเช่นนี้แหละ
"เอี๊ยด!"
ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็รีบมองไปทางประตูทันที เป็นลู่อู่
"ลู่อู่ มีข่าวคราวของกู้เนี่ยนบ้างไหม?"
เทียบกับที่เธอหอบเงินหนีไปแล้ว เขากลับกังวลว่าเธอจะเกิดเรื่องมากกว่า
ถ้าเธอหนีไปจริง ๆ เขาก็ยอมรับ อย่างน้อยเธอก็ให้ความฝันดี ๆ แก่เขาสองสามวัน ก็พอแล้ว
แต่หากเธอเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา เขาจะรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต
ลู่อู่ได้ยินเสียงเขาแหบพร่ามาก จึงรีบวางชามในมือลง อยากจะรินน้ำให้เขาสักแก้ว แต่ในกระติกน้ำร้อนกลับไม่มีน้ำร้อน เขาจึงได้แต่รินน้ำเย็นครึ่งแก้วให้ฟู่จิ่งเฉินดับกระหายก่อน
"พี่เฉิน ไม่ต้องกังวลนะ พี่ชายผมไปในเมืองแล้ว คาดว่าคงกลับมาตอนเที่ยง พี่ดื่มน้ำรองคอก่อนเถอะ"
ฟู่จิ่งเฉินตอบรับ "อืม" เพิ่งจะรู้สึกว่าคอเจ็บมากก็ตอนนี้เอง
เขารับแก้วน้ำมา
น้ำเย็น ไม่หวาน
น้ำที่กู้เนี่ยนยื่นให้เขาทุกครั้งล้วนเป็นน้ำอุ่น และยังหวานด้วย หลังจากที่เขาดื่มลงไป ก็รู้สึกได้ถึงกระแสอุ่นวาบไหลซ่านไปทั่วร่างทุกครั้ง
จู่ ๆ เขาก็หัวเราะเยาะตัวเอง
เพิ่งถูกกู้เนี่ยนเลี้ยงดูไม่กี่วัน เขาก็กลายเป็นคนบอบบางขึ้นมาเสียแล้ว
เขาเหมาะสมที่ไหนกันที่จะได้ดื่มน้ำอุ่น น้ำหวาน!
แท้จริงก็เป็นเขาไม่เหมาะสม!
สวรรค์ประทานฝันลวงตาให้เขา บัดนี้ฝันตื่นแล้ว ก็กลับสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง